บทที่ 1841

จอชไม่ได้ออกคำสั่งให้เริ่มสู้รบในทันที เขากลับยิ้มให้เฟนด์ “อัจฉริยะอย่างแกนี่ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ เลย ตามหลักการเราคงฆ่าแกไปแล้ว แต่ตอนนี้เผ่ากระหายเลือดสูญเสียผู้คนไปมากมาย และกองทัพทั้งเก้าก็เช่นกัน เดิมทีแกมีผู้คนหลายแสนคน แต่ก็เกือบจะถูกกำจัดไปหมดแล้ว และเหลืออยู่เพียงแสนกว่าคนเท่านั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันหวังว่าเราจะสามารถเจรจาเพื่อยุติเรื่องนี้ได้!”

“นายท่านวอลล์แมน พวกเขามาจากดินแดนรกร้างนะ คุณพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไง?”

ผู้คนจากเผ่ากระหายเลือดโกรธมาก พวกเขาไม่เข้าใจว่าจอชกำลังคิดอะไรอยู่

แม้ว่าพวกเขาจะค่อย ๆ ลืมเรื่องคนจากดินแดนรกร้างไปแล้ว เพราะพวกเขาไม่ได้ว่ามาที่นี่เป็นเวลานาน แต่การที่มีคนมาที่นี่จำนวนมากในคราเดียว พวกเขากลับไม่สมควรจะสืบสวนเรื่องนี้ให้มากขึ้นในฐานะหนึ่งในกองกำลังภาคีหรือ?

หากเป็นเช่นนั้น นายท่านของพวกเขาและผู้คนในเผ่ากระหายเลือดที่เสียชีวิตไปแล้วจะไม่เสียสละตนเองโดยเปล่าประโยชน์หรือ?

จอชจ้องไปที่ชายอีกคนและบอกเฟนด์ว่า "พรสวรรค์ในการต่อสู้ของแกค่อนข้างดี ไอ้เวรตะไล ฉันจะให้ทางเลือกกับแก พาคนที่อยู่ในระดับเทพสูงสุดและระดับเทพแท้จริงมาเข้าพวกกับเราและกลายเป็นคนของเรา สำหรับผู้ที่ยังไม่บรรลุระดับเทพแท้จริง ฉันหวังว่าแกจะฆ่าพวกเขาซะ ด้วยวิธีนี้ เมื่อเรากลับไป เราจะได้อธิบายตัวเองได้อย่างเหมาะสม!”

นี่เป็นครั้งแรกที่จอชได้เห็นอัจฉริยะเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องการรับเฟนด์เข้าสู่กลุ่มของเขาทันที แล้วเผ่าดาบราชันย์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เนื่องจากเขากลัวว่าพวกคนใหญ่คนโตจะลงโทษเขา เขาจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา พวกเขาเหลือศิษย์อยู่เพียงแสนกว่าคนเท่านั้น และพวกเขาจำนวนกว่าครึ่งหนึ่งก็เป็นผู้ที่อยู่ในระดับกึ่งเทพ ตราบใดที่เฟนด์และคนอื่น ๆ เต็มใจที่จะกำจัดอีกครึ่งที่เหลือพวกนั้น พวกเขาก็จะเหลือกันเพียงไม่กี่หมื่นคน จากนั้นเขาก็จะสามารถอธิบายทุกอย่างแก่กองกำลังภาคีได้

"ไม่มีทาง!"

ก่อนที่เฟนด์จะพูดอะไร แนชก็เดือดดาลขึ้นเสียก่อนแล้ว "ทำไมเราต้องทำตามที่คุณบอกด้วย? อีกอย่างคนของเราที่เหลือก็ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ แค่อยู่ให้รอดมาจนถึงตอนนี้ก็ยากพอดูแล้ว แล้วทำไมเราต้องสู้กับพวกเขา”