บทที่ 1842

“ฮ่าฮ่า ถ้าอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เราจะไม่เข้าร่วมกับคุณ จะให้พวกเราทุกคนจะเข้าร่วมกับคุณ แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะเอาชีวิตของทุกคนมาเดิมพันหรอก!”

เฟนด์หัวเราะ “กองกำลังภาคีของคุณต่อต้านเรามาโดยตลอด หากเราตามคุณไปและถูกกองกำลังขนาดใหญ่สองสามกองกำลังซุ่มโจมตีเข้า เราก็ไม่มีทางตอบโต้ได้!”

“คุณพูดถูก น้องเฟนด์ เราไม่อาจเชื่อคำพูดของพวกเขาได้หรอก!”

ออสตินกำหมัดแน่น จ้องมองคนตรงหน้า “ผมขอแนะนำให้พวกคุณทุกคนกลับไปซะ หัวหน้าเผ่าวอลล์แมน มิฉะนั้นหากเราต่อสู้กับคุณ สมาชิกเผ่าของคุณจะต้องเดือดร้อนไม่น้อย! พวกเราน่ะถือไพ่เหนือกว่านะ!”

"โถ่ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือก ดูเหมือนว่าวันนี้ผมคงต้องฆ่าคุณซะแล้ว!”

จอชถอนหายใจและพูดว่า “อย่ามาขู่ให้ผมกลัวเลย หัวหน้าป้อมปราการลำดับที่หนึ่ง คุณมีคนมากมายก็จริง แต่คนของคุณต่อสู้กับเผ่ากระหายเลือดมานานสองนานแล้ว พวกเขาส่วนใหญ่อาจไม่เหลือพลังฉีในร่างกายมากนัก การมีคนอยู่เคียงข้างคุณมากมายแล้วมันยังไงล่ะ? เรามีนักสู้ในระดับเทพสูงสุดอยู่กับเรามากมาย และเรามีระดับทะลวงวิญญาณถึงสามคนอีกด้วย! ที่สำคัญกว่านั้น พรรคพวกของคุณยังได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกจำนวนไม่น้อย ฮ่า ๆ ผมไม่คิดว่าคุณจะสร้างความเสียหายอะไรให้เราได้ขนาดนั้น!”

“ระดับทะลวงวิญญาณสามคน? ไม่ใช่สองหรอกหรือ?”

เมื่อออสตินได้ยินดังนั้นเขาก็ตกใจจนเกือบจะเป็นลม เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายมีนักสู้ในขั้นที่หนึ่งระดับทะลวงหนึ่งคนและขั้นที่สองอีกหนึ่งคน และแค่นั้นก็ยากที่จะต่อกรด้วยได้แล้ว เขาไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด

คำพูดที่เขาพูดออกไปเมื่อครู่ก็ประสงค์เพียงเพื่อทำให้พวกเขากวาดกลัวและหยั่งเชิงว่าพวกเขาจะจากไปหรือไม่

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรทำให้พวกเขาหวาดกลัวได้เลย!

จอชพอใจมากเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของทุกคน “ฮ่าฮ่า นักสู้ในระดับทะลวงวิญญาณสองคน? นั่นมันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วนะ” เขาพูดพร้อมยิ้ม “ผู้อาวุโสลำดับที่สองของเผ่าของเราได้ทะลวงเข้าสู่ขั้นที่หนึ่งระดับทะลวงวิญญาณแล้ว และตอนนี้เรามีนักสู้ในระดับทะลวงวิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว”

"นี่แย่แล้ว น้องเฟนด์ ไม่เพียงแต่เราเราจะเทียบเรื่องฝีมือในการต่อสู้กับพวกเขาไม่ได้ แต่เราไม่อาจสร้างความเสียหายให้กับพวกเขาได้เลยด้วยซ้ำ!”