บทที่ 1896

โอสถเทพจำแลงนั้นไม่ซับซ้อนสำหรับเฟนด์ เขาเคยลองบ่มเพาะมันมาหลายครั้งแล้ว และเขาก็คุ้นเคยกับกระบวนการนี้จนเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นนิสัย แม้ว่าเขาจะถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนกำลังจ้องจับผิดเขาอยู่ แต่กระบวนการบ่มเพาะโอสถของเขาก็ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด

ก่อนที่เวลาจะผ่านไป ครึ่งหนึ่งของโอสถก็แข็งตัวขึ้นอย่างช้า ๆ กลิ่นสมุนไพรโชยออกมาจากเตาและกระจายไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้นทุกคนก็ตาโต

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถตรวจสอบได้อย่างละเอียดนะว่านี่เป็นโอสถชั้นยอดระดับสามจริงหรือไม่ แต่จากกลิ่นเพียงอย่างเดียว พวกเขาก็สามารถบอกได้ว่ามันไม่ใช่โอสถธรรมดา อย่างน้อยมันก็เป็นโอสถชั้นกลางระดับสาม!

"มันจบแล้ว! จบแล้วจริง ๆ! โอ้พระเจ้า! ฉันนึกว่าเขาแค่คุยโม้อวด! ไม่คิดว่าเขาจะเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามอย่างแท้จริง!”

"ถูกต้อง! ไม่คิดว่าอายุยังน้อยแล้วเขาจะเก่งได้ขนาดนี้! เราไม่สามารถหานักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามได้ง่าย ๆ ในยุคนี้!”

ฝูงชนแตกตื่นคุยกัน และเฟนด์ก็ยื่นมือไปรับเอาโอสถเทพจำแลงจากหม้อมาไว้ในฝ่ามือของเขาโดยไม่ยากเย็นอะไรนะ ราวกับว่าโอสถมีชีวิตจิตใจ มันหมุนรอบตัวชายหนุ่มเมื่อเฟนด์รับมัน นั่นทำให้ทุกคนร้องด้วยความประหลาดใจ

ในวันนั้นพวกเขาได้รับการแนะนำให้รู้จักกับโลกใบใหม่ แม้ว่าฝูงชนส่วนใหญ่จะเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ แต่หลายคนก็ไม่เคยเห็นโอสถคุณภาพสูงเช่นนี้ ทุกคนรู้สูตรของโอสถเทพจำแลง แต่เนื่องจากทักษะของพวกเขาจำกัด พวกเขาจึงไม่อาจบ่มเพาะมันขึ้นมาได้ น้อยคนนักที่จะได้เห็นมัน

เด็กหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยสิวสูดหายใจอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าเขาเป็นสุนัขป่าที่กำลังแทะกระดูก เขาสูตรกลิ่นโอสถมากเท่าที่จะทำได้เพื่อเพิ่มระดับการบ่มเพาะของเขา

แม้ว่าผู้คนที่เห็นสิ่งนี้จะรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่านี่จะเป็นเรื่องแปลก อย่างไรเสียนั่นก็เป็นโอสถชั้นยอดระดับสาม การได้สูดดมสิ่งนั้นจะทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นและช่วยเพิ่มอายุขัย

ชายเคราแพะซึ่งกำลังเยาะเย้ยเฟนด์ รู้สึกราวกับว่ามีใครมาตบหัวเขา เขาจ้องที่โอสถในมือของเฟนด์และไม่กล้าที่จะปริปากถามอะไรออกมา