บทที่ 1927

หลังจากที่แสงสีดำผ่าเข้าที่แขนของวอร์เรนมันก็ทำให้เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นไปในทันที เนื้อหนังภายใต้เสื้อผ้าของเขาก็ถูกลำแสงนี้ฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ในพริบตาเศษเนื้อและเลือดปลิวสะพัดไปทั่ว และวอร์เรนก็ได้แต่คุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

ความเจ็บปวดที่เขาประสบไม่ใช่แค่ทางร่างกายเท่านั้น มันทำให้เขารู้สึกราวกับวิญญาณของเขาถูกฉีกออกจากกัน เมื่อทุกคนเห็นสถานการณ์ที่น่าเศร้าของวอร์เรน ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างและจ้องมองคนทั้งสองด้วยความไม่เชื่อ โดยเฉพาะสายตาที่มองมายังเฟนด์

ทุกคนมองว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ในของระดับแรกกำเนิดเท่านั้น แต่เหตุใดพวกเขาถึงต่างกันมากขนาดนี้ เฟนด์ปล่อยแสงสีดำออกมาเพียงครั้งเดียว และไม่เพียงแต่เขาจะสามารถเอาชนะการโจมตีของวอร์เรนได้เท่านั้น แต่เฟนด์ยังทำให้แขนของเขาบาดเจ็บจนไม่เป็นชิ้นดีอีกด้วย

เมื่อพิจารณาจากอาการบาดเจ็บของวอร์เรนแล้ว เขาคงไม่อาจรักษาให้หายได้ภายในเวลาอันสั้น เฟนด์ไม่แปลกใจกับสถานการณ์ที่น่าเศร้าของวอร์เรน เฟนด์แอบถอนหายใจแทน 'การควบคุมทักษะนี้ของฉันยังไม่ดีพอ และฉันก็ควบคุมพลังงานของการโจมตีนี้ได้ไม่ดีพอ ฉันเล็งไปที่หน้าอกแต่ดันไปโดนแขนเขาแทนเสียได้'

อย่างไรซะเฟนด์ก็เพิ่งเริ่มฝึกฝน แม้ว่าเขาจะสามารถสร้างดาบวิญญาณได้ แต่เขาก็ยังไม่เชี่ยวชาญในทักษะนี้ ดังนั้น เขาจึงยังไม่ประสบความสำเร็จในการควบคุมทักษะง่าย ๆ เช่นนี้ได้ แน่นอน เขาทำได้แค่คร่ำครวญกับตัวเอง เพราะเกรงว่าคนอื่นจะตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้เข้า

เฟนด์ได้ปลดปล่อยทักษะออกไปแล้ว หากมันไร้ที่ติเขาจะสามารถฆ่าวอร์เรนได้

วอร์เรนเจ็บปวดจนเหงื่อเย็นไหลชุ่ม นักรบในชุดเกราะสีเงินที่ยืนอยู่ข้างหลังเขารีบรุดไปข้างหน้าเพื่อปกป้องวอร์เรนในทันทีที่พวกเขาเห็นนายน้อยของพวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

นักรบทั้งสองในชุดเกราะสีเงินชักดาบออกมาขู่เฟนด์แต่สีหน้าของพวกเขาดูรู้สึกผิดเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาอยู่ในขั้นสูงระดับติดตัวเท่านั้น ในเมื่อคนในขั้นต้นของระดับแรกกำเนิดยังไม่สามารถเอาชนะเฟนด์ได้ แล้วพวกเขาจะท้าทายเฟนด์ได้อย่างไร?