บทที่ 1960

เฟนด์หัวเราะอย่างเย็นชา เขาไม่คิดจะเป็นฝ่ายถอย “มีคนที่รู้ด้วยเหรอว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น? ฉันไม่รู้แฮะ แต่ฉันสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่าทุกคนได้เห็นแล้วว่านายล้มเหลวในการจุดไฟดวงที่ห้าหลังจากที่โม้อยู่นานสองนาน ดูเหมือนว่านายจะอิจฉาฉันนะ แต่อิจฉาไปจะมีประโยชน์อะไร? นับตั้งแต่ที่นายจุดไฟดวงที่ห้าไม่สำเร็จ นายก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉันแบบนี้ โอสถซานหยวน คะแนนสมทบ และที่พักส่วนตัวฉันได้ทุกอย่างมาด้วยพลังของฉันเอง”

ใบหน้าของมอร์ตันมืดมนยิ่งขึ้นราวกับว่ามีใครบังคับให้เขากินอึ ไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนั้นมาก่อน ตลอดทั้งชีวิต คำพูดแต่ละคำของเฟนด์เหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจของเขา เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่างและมุมปากของเขาก็เริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจ้องมองไปที่เฟนด์อย่างดุเดือด

แต่ไม่ว่ามอร์ตันจะจ้องมองมาที่เขามากแค่ไหน เฟนด์ก็ยังคงไม่แยแส ประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขา เขาได้พบกับคนอย่างมอร์ตันมามากมายนับไม่ถ้วน เขาจะไม่เก็บเอาสิ่งที่คนพวกนั้นพูดมาใส่ใจ ต่อให้อีกฝ่ายจะพยายามยั่วยุเขามากแค่ไหนก็ตาม

ในทางตรงกันข้ามเจอรัลด์ได้แต่เงียบอยู่ตลอดการตอบโต้ระหว่างเฟนด์และมอร์ตัน เขาได้แต่มองมาทางเฟนด์อย่างไม่เป็นมิตร แต่นอกเหนือจากนั้นเฟนด์ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่ามอร์ตัน เขาไม่เหมือนมอร์ตันผู้โง่เขลาที่ไม่รู้จักเก็บงำอะไรไว้ในใจเสียบ้าง

หลังจากเสร็จสิ้นการทดสอบ แอมโบรสก็นำศิษย์ภายนอกที่ได้รับคัดเลือกใหม่ไปยังที่พักและมอบป้ายหยกประจำตัวให้ ป้ายหยกประจำตัวถูกใช้เพื่อระบุตัวตนและใช้ในการสะสมคะแนนสมทบ พวกเขาจะต้องแสดงป้ายหยกประจำตัวของพวกเขาเท่านั้น หากต้องการแลกเปลี่ยนอะไรจากคะแนนสะสมของพวกเขา มันทั้งสะดวกและใช้งานได้จริง นับเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสมาคม