บทที่ 1961

แอมโบรสหยุดชั่วคราวก่อนที่จะดำเนินการต่อ “จริง ๆ แล้วพวกคุณทุกคนแข็งแกร่งกว่าศิษย์นอกสำนักเพียงเล็กน้อย หากภายในระยะเวลาหนึ่ง ระดับการบ่มเพาะของพวกคุณยังไม่ก้าวหน้าหรือไม่อาจบรรลุไปได้ตามเกณฑ์คะแนนสะสม เราจะถือว่าคุณเป็นคนไร้ค่าในทันทีและพวกคุณจะถูกลดระดับให้อยู่ในตำแหน่งศิษย์นอกสำนัก คุณรู้หรือไม่ว่าการเป็นศิษย์นอกสำนักนั้นเป็นอย่างไร? พวกเขามีสิทธิ์ไม่ต่างไปจากคนรับใช้ของตำหนักสองกษัตริย์เท่านั้น หากเป็นเช่นนั้นแม้แต่สถานที่แห่งนี้ก็หรูหราเกินไปสำหรับพวกคุณ!”

ทันทีที่แอมโบรสพูดจบ ไม่รวมศิษย์ไม่กี่คนที่มั่นใจในความสามารถของตัวเองมาก ศิษย์คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ต่างก็เริ่มตื่นตระหนกกันไปหมด พวกเขารู้ดีว่าพวกเขาจะแข่งขันกันเอง อัตตาของพวกเขาจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก หากพวกเขาถูกผลักไสให้อยู่ในตำแหน่งศิษย์นอกสำนัก

“มีเพียงเฟนด์เท่านั้นที่จะได้ห้องเป็นของตัวเอง พวกคุณที่เหลือจะแบ่งห้องกัน ตามลำดับการจัดอันดับ ศิษย์ร้อยอันดับแรกจะอยู่ในห้องพักสำหรับสองคนและที่เหลือจะอยู่ในห้องพักพักสำหรับสามคน” แอมโบรสกล่าวต่อ

ทันใดนั้น ทุกคนต่างหันมาจ้องมองเฟนด์ด้วยความอิจฉา แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะอยู่ในอาคารประเภทเดียวกัน แต่พวกเขาก็ยอมที่จะสละแขนและขาเพื่อให้ได้ครอบครองพื้นที่อันเป็นส่วนตัวของพวกเขา การต้องเบียดเสียดกับคนหนึ่งหรือสองคนในห้องจะทำให้พื้นที่ที่เล็กอยู่แล้วแน่นขึ้นยังไม่รวมถึงความเป็นส่วนตัวที่ขาดหายไปด้วย เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาทุกคนอยากที่จะเก็บบางเรื่องไว้เป็นความลับบ้าง การใช้ห้องร่วมกันกับผู้อื่นจะทำให้พวกเขาต้องเผชิญกับความสูญเสียทั้งร่างกายและจิตใจ

“ในตำหนักสองกษัตริย์มีกฎมากมายและกฎของตำหนักก็มีบันทึกไว้ในป้ายหยกประจำตัวของทุกคน คุณต้องใช้ญาณทิพย์ของคุณในการอ่านมันเท่านั้น นี่คือทั้งหมดที่พวกเจ้าต้องรู้ในตอนนี้ ต่อไปเราจะเริ่มการจัดแจงห้องพักแล้ว” แอมโบรสพูดพร้อมกับเลิกคิ้ว