บทที่ 1965

แนชหยิบป้ายหยกประจำตัวที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ขึ้นมา เขาพินิจพิเคราะห์มันจนครบถ้วนและไม่อาจเก็บความประหลาดใจไว้ได้ในขณะที่พูดขึ้นว่า “แม้แต่การเก็บสมุนไพรวิญญาณก็ยังได้รับคะแนนสะสมของตำหนัก นี่มันงานของพวกคนงานหรือคนใช้ไม่ใช่เหรอ?”

การรับคะแนนสะสมของตำหนักมีหลายวิธี พวกเขาสามารถล่าสัตว์อสูรในป่าดึกดำบรรพ์และรับแก่นวิญญาณจากสัตว์อสูรได้ พวกเขาสามารถแลกเปลี่ยนแก่นวิญญาณ และส่วนอื่น ๆ ของสัตว์อสูรยังสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินมูลค่าเท่ากันกับคะแนนสะสมอีกด้วย

พวกเขายังสามารถช่วยศิษย์อาวุโสของตำหนักทำในสิ่งที่คนทั่วไปไม่สามารถทำได้ ตัวอย่างเช่น พวกเขาสามารถช่วยบ่มเพาะโอสถชนิดน้ำหรือบรรเทาอาการเจ็บป่วยด้วยลมปราณของพวกเขาได้ สิ่งเหล่านี้เองก็เป็นกิจกรรมที่สามารถใช้แลกคะแนนสะสมของตำหนักได้

แม้แต่การเก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณและบุปผาวิญญาณบนภูเขาก็สามารถใช้แลกคะแนนสะสมได้เช่นกัน แต่กิจกรรมที่ทำให้ได้คะแนนสะสมของตำหนักมากที่สุดคือการทำภารกิจลับที่ตำหนักประกาศไว้ให้สำเร็จ

ป้ายหยกประจำตัวไม่ได้กล่าวถึงภารกิจลับเหล่านี้อย่างชัดเจน แต่จากคำอธิบายเกี่ยวกับภารกิจเหล่านี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความยากลำบากในการทำภารกิจลับเหล่านี้ให้สำเร็จ

แนชพูดด้วยท่าทางเป็นกังวลเล็กน้อย “ในอนาคตลูกจะต้องรับภารกิจนั้นอย่างแน่นอน ลูกต้องระมัดระวังให้มากขึ้น ใครจะไปรู้ว่าโลกนี้อันตรายกว่าโลกของเรามากน้อยเพียงใด”

เฟนด์พยักหน้าในขณะที่เขาตระหนักในเรื่องเหล่านี้ในใจ “ผมคิดว่าเร็ว ๆ นี้ผมจะมีโอกาสที่จะได้รับคะแนนสะสมมากมายเลยล่ะ”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ แนชเงยหน้าขึ้นมองเฟนด์อย่างประหลาดใจ เฟนด์หัวเราะเบา ๆ และพูดต่อ “ผมหมายถึงการต่อสู้กับเผ่าปฐมหายนะ เมื่อสงครามเริ่มขึ้น จะต้องมีคนบาดเจ็บล้มตายมากมายแน่นอน จากแนวคิดที่อยู่บนโลกนี้มาเนิ่นนานที่สุด คาดว่าพวกเขาจะใช้จำนวนคนที่คนในตำหนักกำจัดได้แลกกับคะแนนสะสม”