บทที่ 1972

เนื่องจากพวกเขาไม่มีกำลังพอที่จะเอาชนะเวสลีย์ได้ พวกเขาจึงได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารอให้เฟนด์ล้างแค้นให้พวกเขา ข่าวการปะทะกันของเฟนด์และเวสลีย์ในสนามประลองเดิมพันแพร่กระจายไปราวกับติดปีก ศิษย์ภายนอกทั้งหมดรับรู้ถึงข่าวคราวนี้ได้ภายในหนึ่งชั่วโมง

ดังนั้น ทุกคนจึงได้แต่เฝ้ารอให้เวลานั้นมาถึง พวกเขาต่างคาดหวังถึงการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้น หลังจากที่เขาเข้าไปในห้องของตัวเอง เฟนด์ขอให้แนชออกมาอีกครั้งและให้คำอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“พ่อรู้ว่าลูกมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมาโดยตลอด แต่การสู้กับเวสลีย์มันไม่ง่ายเลย” แนชกลุ้มใจ “แม้ว่าศิษย์อาวุโสลีจะยกย่องว่าลูกน่าจะเป็นหนึ่งในสามร้อยอันดับแรกของศิษย์ภายนอก แต่เวสลีย์เป็นถึงหนึ่งในสองร้อยอันดับแรกเชียวนะ ลูกมั่นใจหรือว่าจะสู้กับเขาได้”

เฟนด์ส่ายหน้า “ตอนนี้ผมไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์”

ไม่แปลกเลยที่แนชจะรู้สึกกังวลเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และเขาก็นั่งยืดตัวตามสัญชาตญาณ “แล้วทำไมถึงรับคำท้าล่ะ?”

เฟนด์ยกกาน้ำชาบนโต๊ะมารินชาสองถ้วยสำหรับตัวเขาและพ่อ “หมายถึงว่าตอนนี้ผมไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าผมจะไม่มั่นใจเสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น หากวันนี้ผมไม่ยอมรับคำท้าในอนาคตผมคงต้องเผชิญกับปัญหาอื่น ๆ อีกมากมาย ก็ยังที่เวสลีย์พูด ที่นี่มีห้องพักส่วนตัวอย่างที่ผมได้รับสำหรับศิษย์ภายนอกเพียงสามสิบห้อง จึงเป็นไปได้ที่คนเหล่านี้จะคิดว่าผมไม่คู่ควรกับห้องนี้ ถ้าผมไม่พิสูจน์ตัวเองด้วยความแข็งแกร่งที่มี ในอนาคตผมก็จะต้องเผชิญกับปัญหาไม่รู้จบ เป็นการดีที่สุดที่จะแก้ปัญหาพวกนั้นได้ภายในครั้งเดียว”

แนชรับรู้ได้ถึงความรู้สึกสิ้นหวังที่เฟนด์รู้สึกได้ในทันที โลกนี้ดำเนินตามแนวคิดคนที่แข่งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะมีชีวิตรอด และมีเพียงผู้ที่มีพละกำลังมากพอเท่านั้นที่สามารถได้ครอบครองทรัพยากรมากกว่าคนอื่น ๆ เฟนด์เข้าใจในแนวคิดนี้ดี และนั่นคือเหตุผลที่เขายอมรับคำท้าจากเวสลีย์อย่างแข็งขัน

เฟนด์เจ็บชาอึกหนึ่งและพูดต่อ “แต่ก่อนการประลอง ผมจะสืบเรื่องเขาก่อน อย่างน้อยผมก็ต้องเข้าใจว่าทำไมเขาถึงแบกหน้ามาก่อนคนอื่น มีใครสนับสนุนเขาอยู่เบื้องหลังไหม หรือเขาได้รับคำสั่งจากใครมาหรือเปล่า?”

แนชพยักหน้าและเพ่งสายตาไปที่เฟนด์ “แล้วตลอดเดือนนี้ลูกมีแผนที่จะฝึกฝนตัวเองยังไง”