บทที่ 2015

เฟนด์หัวเราะเบา ๆ หลังจากได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงสิ้นเดือนหรอก เพราะเราสู้กันตอนนี้เลยก็ได้ เนื่องจากนายตอบรับข้อเสนอของฉันแล้ว จะรอต่อไปทำไม?”

คำพูดของเฟนด์เหมือนกับการทิ้งก้อนหินหนักสามพันกิโลกรัมลงในทะเลสาบที่เงียบสงบ มีหลายคนเริ่มสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า เฟนด์พูดอะไรออกมา เขาอยากตายมากเลยหรือถึงได้บอกว่าอยากจะเข้าร่วมการประลองกับเวสลีย์เสียเดี๋ยวนี้? หรือเขาหมดหนทางและเสียสติไปแล้ว?

แม้แต่โนเอลและบรู๊คก็ยังมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่เฟนด์พูด พวกเขาอ้าปากค้างอยู่เป็นเวลานานและนอกจากความประหลาดใจที่ผุดขึ้นมาในหัวพวกเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาอีกขณะที่พวกเขามองไปที่แผ่นหลังของเฟนด์

เฟนด์เพิกเฉยต่อสิ่งที่ผู้ชมคิดเกี่ยวกับเขาหรือความคิดเห็นที่มีต่อเขา เขาเดินไปเรื่อย ๆ และมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าของแอมโบรส แอมโบรสก็ตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกันเมื่อเขามองไปที่เฟนด์ เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เฟนด์ต้องการจะทำ เขารู้สึกว่าเฟนด์ไม่ใช่คนบ้าที่ทำอะไรไม่คิด

ผ่านไปแค่สิบกว่าวันเขาก็อยากจะตายจนทนไม่ไหวแล้วเหรอ? ถ้าเขามีเวลาจนถึงสิ้นเดือนเขาก็อาจจะเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของตัวเองได้และจะไม่ต้องพบกับความพ่ายแพ้ที่หนักหนาสาหัสเช่นนี้ อย่างไรก็ตามสิ่งที่เกิดขึ้นนี้มีที่มาจากความใจร้อนมุทะลุของเฟนด์ทั้งนั้น มุมปากของเขากระตุกในขณะที่เขาพูดอย่างแห้งๆ “คุณแน่ใจหรือว่าต้องการที่จะทำการประลองกับเขาเดี๋ยวนี้?”

เฟนด์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “เว้นแต่เวสลีย์จะไม่เต็มใจประลองกับผม”

ดวงตาของเวสลีย์แทบจะหลุดออกมาจากเบ้าเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเฟนด์คิดอะไรอยู่ ในตอนแรกเขาคิดว่าเฟนด์ทำเรื่องพวกนี้เพื่อกันไม่ให้ตัวเองต้องประลองกับเวสลีย์ แต่กลับกลายเป็นว่าเฟนด์อยากที่จะประลองกับเขาจนตัวสั่นเสียอย่างนั้น!

เวสลีย์กลืนน้ำลายและมุมปากกระตุกขณะที่เขาพูด "แน่นอน! จะไม่สู้ได้ยังไง!”