บทที่ 2032

เจอรัลด์ตอบอย่างใจเย็นว่า “ไม่ว่าเราจะขยับตัวทำอะไร เราต้องการคะแนนสะสมของตำหนัก ถ้าเราสองคนมัวแต่อยู่ในตำหนัก เราจะเก็บคะแนนสะสมได้สักกี่คะแนน แม้ว่าเราจะพยายามหนักแค่ไหน? แต่เราจะได้รับคะแนนสะสมมากขึ้นจากการออกไปนอกสถานที่เช่น ป่าดงอสูร”

คะแนนสะสมของตำหนักเป็นสิ่งที่ศิษย์ทุกคนต้องการ ในตำหนักแห่งนี้ไม่ว่าพวกเขาจะขยับตัวไปไหน ต่างก็ต้องใช้คะแนนสะสมของตำหนักจำนวนมาก แม้ว่าเฟนด์เพิ่งจะได้รับคะแนนสะสมของตำหนักมาเป็นจำนวนหนึ่งร้อยห้าสิบคะแนนจากการประลองกับเวสลีย์ แต่คะแนนนั้นก็เป็นเหมือนน้ำหยดเดียวในมหาสมุทรและไม่เพียงพอสำหรับเฟนด์

การรับคะแนนสะสมของตำหนักมีหลายวิธี โดยปกติแล้ว ศิษย์ภายนอกที่ถูกคัดเลือกเข้ามาใหม่จะอยู่ในตำหนักเพื่อทำงานง่าย ๆ และอาจได้รับคะแนนสะสม เช่นงานบ้านต่าง ๆ ให้กับศิษย์อาวุโส ช่วยช่างหลอมในการผลิตสรรพาวุธ หรือช่วยนักเล่นแร่แปรธาตุในการปรุงยา ศิษย์จะได้รับคะแนนจากงานเหล่านี้

แต่คะแนนสะสมดังกล่าวไม่คุ้มกับเวลาที่เสียไป มันน้อยเกินไปสำหรับเจอรัลด์และมอร์ตัน

กลับกันการออกจากตำหนักและไปล่าสัตว์อสูรในป่าดงอสูรเพื่อเอาแก่นวิญญาณของพวกมันมาแลกคะแนนจะดีกว่ามาก พวกเขาสามารถกลับกลับมาที่ตำหนักและแลกเปลี่ยนแก่นวิญญาณหรือชิ้นส่วนอื่น ๆ ของสัตว์อสูรเป็นคะแนนสะสมของตำหนักได้ จากรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขบนใบหน้าของทั้งเจอรัลด์และมอร์ตัน ดูเหมือนว่าการเดินทางของพวกเขาจะประสบผลสำเร็จ

โนเอลเลิกคิ้วและถามว่า “ดูเหมือนว่าพวกนายจะประสบผลสำเร็จ พวกนายได้กันคนละกี่คะแนนล่ะ?”

มอร์ตันตอบอย่างไม่อาจซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าได้ “เราได้คะแนนรวมสองร้อยแปดสิบคะแนนภายในสองวันนี้ แต่พวกเราแต่ละคนได้คะแนนเฉลี่ยเพียงคนละหนึ่งร้อยสี่สิบคะแนนเท่านั้น”

สีหน้าของโนเอลเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ยินจำนวนดังกล่าว แม้ว่าคะแนนสะสมสองร้อยแปดสิบคะแนนจะไม่ใช่จำนวนที่มากสำหรับโนเอลในขณะนี้ แต่ก็นับว่ามากสำหรับศิษย์ภายนอกซึ่งเพิ่งเข้าร่วมตำหนัก ความสามารถของพวกเขาที่ทำให้ได้รับคะแนนสะสมสองร้อยแปดสิบคะแนนภายในเวลาสิบกว่าวันพิสูจน์ให้เห็นว่าทั้งมอร์ตันและเจอรัลด์แข็งแกร่งกว่าศิษย์ภายนอกที่ได้รับคัดเลือกเข้ามาใหม่ส่วนใหญ่มาก