บทที่ 2044

โนเอลและอลันมองไปที่เฟนด์ราวกับว่าเขาล้อเล่น แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สิ่งนี้เกิดขึ้น ดังนั้นโนเอลจึงรีบบอกให้เขารู้

“สำนักสหัสบรรณเป็นสำนักระดับสี่อันดับที่สอง และยังเป็นหนึ่งในสองสำนักที่ทรงพลังที่สุดของรัฐเวสต์ เซอร์ซีอีกด้วย แม้ว่าตำหนักสองกษัตริย์ของเราก็แข็งแกร่งไม่แพ้ใคร แต่เมื่อเทียบกับสำนักสหัสบรรณแล้วก็ยังพบว่าด้อยกว่า

“อันที่จริงแล้ว ทั้งตำหนักสองกษัตริย์และเผ่าปฐมหายนะต่างก็อยู่ในความคุ้มครองของสำนักสหัสบรรณ ต้องมีเหตุผลที่สำนักสหัสบรรณเข้ามาหยุดยั้งความขัดแย้งระหว่างสำนักทั้งสองแทบจะในทันทีเช่นนี้แน่ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังได้ยินมาว่าเป็นเจ้าสำนักสหัสบรรณเป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองอีกต่างหาก

“ตั้งแต่เจ้าตำหนักก้าวออกมา ตำหนักสองกษัตริย์ของเราและเผ่าปฐมหายนะซึ่งเป็นสำนักในระดับสามทั้งคู่จึงไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเขา ถึงอย่างนั้นสำนักสหัสบรรณก็ไม่เคยเข้ามายุ่งกับเรื่องแบบนี้มาก่อน และแม้ว่านักสู้ฝีมือดีหลายคนจะเสียชีวิตในสงครามระหว่างสองสำนักพวกเขาก็มักจะเมินเฉย”

หลังจากอธิบายแล้วโนเอลก็เหม่อมองไกลออกไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด เฟนด์พยักหน้าและพูดด้วยความไม่แน่ใจ “เพราะงั้นคุณกำลังหมายความว่ากำลังจะเกิดเรื่องที่ใหญ่กว่าขึ้น และเจ้าตำหนักของสำนักสหัสบรรณก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องออกมายุติสงครามระหว่างสองสำนักด้วยตัวเอง? และเราก็ทำได้เพียงแค่ยอมจำนนเพราะสถานะที่ต่ำต้อยของเรา?”

โนเอลพยักหน้า นั่นคือสิ่งที่เขาหมายถึง “ต่อไปเดี๋ยวเราก็รู้เอง แต่การยุติสงครามก็ถือเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเราเช่นกัน แม้ว่าสงครามจะทำให้ประสิทธิภาพการต่อสู้ของเราดีขึ้นและดีต่อการพัฒนาระดับการบ่มเพาะของเราก็จริง แต่มันก็อันตรายมาก ฉันก็ไม่อยากเข้าร่วมสงครามแบบนั้น”

เฟนด์พยักหน้าอย่างเมินเฉย จู่ ๆ โนเอลก็นึกบางอย่างขึ้นได้ เขาละสายตาจากระยะไกลและมุ่งความสนใจไปที่เฟนด์ เขาหยิบกระดานอัญเชิญขนาดเท่าฝ่ามือออกมาสองแผ่นจากแหวนยุทธแล้ววางไว้ตรงหน้าเฟนด์