บทที่ 2047

เฟนด์ขมวดคิ้ว ในขณะนั้นเขาได้ทำการเก็บแผนที่ลงในมัสตาร์ด ซี๊ดแล้ว “ผมเพิ่งได้ยินเสียงดังกรอบแกรบ เหมือนกำลังมีอะไรมาจากทางพุ่มไม้”

แนชไม่ได้กังวล “นั่นอาจจะเป็นสัตว์อสูรก็ได้ คงได้เวลาต้องเผชิญหน้ากับมันแล้ว”

ทันทีที่เขาพูดอย่างนั้น บางสิ่งที่มีสีฟ้าก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาจากระยะไกล หลังจากที่แนชและลูกชายเห็นมัน ทั้งสองคนก็ตกตะลึงไปพร้อมกัน มันเป็นสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายหมาป่าที่สูงพอ ๆ กับมนุษย์

ร่างกายของมันถูกล้อมรอบไปด้วยแท่งน้ำแข็งสีฟ้า ดวงตาของสัตว์อสูรก็เป็นสีฟ้าอ่อนเช่นกัน และมันก็เปล่งออร่าที่เย็นยะเยือกออกมา ขนบนตัวของมันเหมือนน้ำแข็ง หลังจากที่มันสัมผัสกับหญ้าที่อยู่รอบ ๆ ต้นหญ้าเหล่านั้นก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งในทันที

เฟนด์ขมวดคิ้วและโพล่งออกมา “มันคือหมาป่าน้ำแข็งงั้นเหรอ?! แต่หมาป่าน้ำแข็งมาทำอะไรที่นี่?”

ก่อนที่จะมาที่ป่าดงอสูร เฟนด์ได้ใช้เวลาเรียนรู้เกี่ยวกับประเภทของสัตว์อสูรที่ปรากฏตัวบ่อยที่สุดบนภูเขา และเมื่อมองแวบเดียว เขาก็จำหมาป่าน้ำแข็งซึ่งเป็นสัตว์อสูรที่มักพบได้บ่อยบริเวณรอบนอกของป่าดงอสูรได้ทันที

หมาป่าน้ำแข็ง เป็นสัตว์อสูรขั้นกลางของระดับแรกกำเนิด มันมีขนาดใหญ่เท่ากับวัวและโจมตีด้วยการปล่อยดาบน้ำแข็งได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก นักสู้ที่อยู่ในขั้นแรกของระดับแรกกำเนิดโดยทั่วไปไม่อาจต่อกรกับมันได้

แนชมองเฟนด์อย่างงุนงงเมื่อได้ยินลูกชายพูดเช่นนั้น เฟนด์สูดลมหายใจเข้าแล้วคว้าแขนพ่อเขาเอาไว้ “เข้าไปในมัสตาร์ด ซี๊ดก่อน สัตว์อสูรตัวนี้อยู่ในขั้นกลางของระดับแรกกำเนิด”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเฟนด์ก็เปลี่ยนไป สัตว์อสูรระดับแรกกำเนิดไม่ควรมาปรากฏตัวในบริเวณที่พวกเขาอยู่ อีกตั้งเป็นร้อยไมล์ถึงจะไปถึงจุดที่พบเจอพวกมันได้บ่อยที่สุด

แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งสงสัยเรื่องทั้งหมดนี้ แนชพยักหน้าและพื้นที่รอบตัวเขาบิดเบี้ยวขณะที่เขากลายเป็นลำแสงและคงเข้าสู่เรือวิญญาณมัสตาร์ด ซี๊ดทันที