บทที่ 2048

ดวงตาของเฟนด์เย็นชาเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่อาจประมาทสัตว์อสูรตัวนี้ได้เลย การโจมตีหนึ่งครั้งของมันเทียบได้กับการโจมตีของเวสลีย์ สิ่งนี้ทำให้เฟนด์ยิ่งสับสนกันไปใหญ่ เหนือสิ่งอื่นใดพื้นที่ที่เขาอยู่นั้นเป็นเพียงพื้นที่รอบนอกของชายป่าเท่านั้น มันไม่ควรจะอันตรายถึงขนาดนี้

แม้แต่เวสลีย์ก็พบการที่จะเอาชนะหมาป่าน้ำแข็งให้ได้นั้นก็ถือเป็นเรื่องยาก ไม่ต้องพูดถึงศิษย์ภายนอกที่แข็งแกร่งน้อยกว่าเลยด้วยซ้ำ การที่เฟนด์บังเอิญมาเผชิญหน้ากับหมาป่าน้ำแข็งที่นี่ถือเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า? เขาหรี่ตาและเตือนตัวเองว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนี้ หมาป่าน้ำแข็งโจมตีอย่างรวดเร็วอีกครั้งเมื่อเห็นว่าการโจมตีครั้งก่อนของมันพลาดเป้า มันพุ่งเข้าหาเฟนด์โดยใช้แรงถีบจากสองขาหลังอันทรงพลังของมันออกไป

“เวร!” ความเร็วของหมาป่าน้ำแข็งนั้นเร็วมากเสียจนภาพเบื้องหน้าที่เขามองเห็นพร่ามัวเป็นสีฟ้าอ่อน หัวใจของเขาสั่นสะท้านและฝ่ามือของเขายังคงร่ายผนึกเวทออกมา เขายังคงถอยหนีในขณะที่ร่ายเวทกฎแห่งสุญญะเพื่อหลบการพุ่งเข้ากัดของหมาป่าน้ำแข็ง

นั่นคือความแข็งแกร่งของเฟนด์ เพราะปกติแล้วนักสู้ในขั้นแรกระดับแรกกำเนิดจะไม่สามารถหลบการโจมตีได้อย่างแน่นอน แต่ด้วยความเร็วของเขาทำให้เฟนด์สามารถเพิ่มระยะห่างระหว่างเขากับหมาป่าน้ำแข็งได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อพูดถึงการต่อสู้ระยะประชิดหรือการสู้แบบตัวต่อตัว ไม่ว่าอย่างไรหมาป่าน้ำแข็งก็ได้เปรียบ ดังนั้นจึงทำให้เป็นหมาป่าน้ำแข็งถือเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสัตว์อสูรขั้นกลาง ดวงตาสีฟ้าอ่อนกวาดไปตามทิศทางที่เฟนด์วิ่งไป ดวงตาของมันหรี่ลงเล็กน้อย และดูเหมือนจะประหลาดใจที่มนุษย์ที่อยู่ตรงหน้านั้นแข็งแกร่งกว่าที่จินตนาการไว้

เขาสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีของมันได้ด้วยการสนับสนุนของกฎแห่งสุญญะ และภายในสองหรือสามอึดใจเฟนด์ก็ทิ้งระยะห่างระหว่างเขากับหมาป่าน้ำแข็งไปได้มากแล้ว เขาหรี่ตาลง และมีความคิดแวบเข้ามาในหัวว่าเขาจะต้องเอาชนะหมาป่าน้ำแข็งให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ การลากการต่อสู้ให้นานขึ้นมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง