บทที่ 2089

โรบินยิ้มจนมุมปากแตะใบหู เขาขยิบตาให้กับคนที่อยู่ข้างหลัง และพี่น้องทั้งสามก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับเจดและคนอื่น ๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะทำเช่นนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายหลบหนี

โรบินบริหารกระดูกคอและสะบัดข้อมือ แต่ละข้อต่อเกิดเสียงเลื่อนลั่น "ก็ได้! ในเมื่อนายอยากจะสู้กับฉันมาก อย่างนั้นฉันจะแสดงให้นายเห็นว่าพลังที่แท้จริงเป็นยังไง!”

หลังจากพูดแค่นั้นแล้ว เขาก็รู้สึกได้ว่าเขากำลังพูดอะไรไร้สาระเกินไป เขาหันไปหาสามพี่น้องที่อยู่ข้างหลังและเอ่ยบอกพวกเขาว่า “พวกนายต้องทำให้แน่ใจว่าสามคนนั้นจะหนีไปไหนไม่ได้ ฉันจะจัดการกับหมอนี่เอง ฉันคงไม่ได้จริงจังอะไรนะ แต่เด็กคนนี้ต้องได้รับบทเรียน!”

ทันใดนั้น แสงสีทองจึงส่องวาบขึ้นในมือของโรบิน และไม้พลองยาวห้าฟุตก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาจากอากาศอันเบาบาง ไม้พลองยาวห้าฟุตเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า และมีอักษรรูนโบราณที่ลึกลับสลักอยู่ทั่ว

การเลือกอาวุธของเขาทำให้เฟนด์ประหลาดใจ เพราะเขาไม่ได้ดูเหมือนผู้ที่บ่มเพาะพละกำลังเลย โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่ฝึกฝนด้วยไม้พลองเช่นนี้จะชนะการต่อสู้ได้ด้วยพละกำลังของตัวเอง และทักษะการบ่มเพาะและทักษะยุทธของพวกเขาก็จะเน้นที่พลังด้วยเช่นกัน

โรบินกวาดไม้พลองยาวห้าฟุตไปข้างหน้า และพื้นก็ถูกทำเครื่องหมายลักษณะเว้าโค้ง “ทักษะยุทธที่ฉันฝึกฝนคือทักษะไม้เท้าภูโลกาขั้นกลางระดับโลหิต นี่ก็นานแล้วที่ฉันไม่ได้เจอกับคู่ต่อสู้อย่างนาย ดังนั้นฉันจะใช้ทักษะนี้เพื่อสอนบทเรียนที่ถูกต้องให้นายเอง!”

ทักษะ 'ขั้นกลางระดับโลหิตอีกแล้วหรือ?' เฟนด์นึกว่าอย่างน้อยที่สุดทักษะของโรบินก็น่าจะอยู่ในขั้นสูงเสียอีก เพราะเวสลีย์อยู่เพียงขั้นกลางของระดับแรกกำเนิด และเขาก็สามารถบ่มเพาะทักษะในขั้นกลางระดับโลหิตได้