บทที่ 2090

เฟนด์ขมวดคิ้ว เขาเพิ่มระยะห่างระหว่างโรบินกับตัวเขาอย่างรวดเร็ว คู่ต่อสู้ของเขาเป็นนักสู้ระยะประชิดในขณะที่เฟนด์ช่ำชองในการต่อสู้ระยะไกล ดังนั้นเขาจะปลอดภัยตราบเท่าที่เขาไม่เข้าใกล้โรบินมากเกินไป

เขาร่ายผนึกด้วยมืออย่างรวดเร็วอีกครั้งและกริชสีดำอมเทาสิบเล่มที่ยังคงลอยอยู่กลางอากาศก็ปัดป้องไม้เท้ายาวของโรบินเอาไว้ได้ แสงสีทองและแสงสีดำอมเทาปะทะกันอีกครั้ง ครั้งนี้เฟนด์ใช้กริชสีดำอมเทาหกเล่ม ทำให้เขาอยู่ในระดับเดียวกับโรบิน

โรบินหอบหายใจหนักและหน้าแดงก่ำ เขารู้สึกโกรธยิ่งกว่าเก่า มือของเขาสั่นเทาขณะกัดฟันมองไปที่เฟนด์ เขาเหวี่ยงไม้เท้าออกไปเพื่อโจมตีอีกครั้ง แต่การโจมตีในทุกครั้งของเขาถูกกริชสีดำอมเทาต้านทานเอาไว้ได้ภายในเวลาไม่กี่วินาที

เขาตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อใดก็ตามที่การโจมตีของเขาถูกกริชสีดำอมเทาขัดขวาง และไม่ใช่เขาเพียงคนเดียว คนอื่น ๆ ต่างก็มองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างราวกับว่าเห็นผีเช่นกัน

มุมปากของเจดเริ่มกระตุก “หยิกผมที ศิษย์พี่ดไวท์ นี่ผมฝันไปหรือเปล่า? เฟนด์ฝีมือสูสีกับโรบินได้ยังไง? พวกเขาปะทะกันมาระยะหนึ่งแล้ว นี่มันเรื่องจริงเหรอ? ผมไม่ได้ฝันไปใช่หรือเปล่า?” รูม่านตาของเขาสั่นระทึกในขณะที่เขาพูดแบบนี้

ดไวท์พ่นลมหายใจออกมาและพูดว่า “นี่ก็แสดงให้เห็นว่าในโลกนี้ยังมีอะไรที่เราไม่รู้อีกมาก”

ตลอดเวลานี้ เฟนด์รักษาระยะห่างจากโรบินซึ่งพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะฝ่าอุปสรรคที่กริชสีดำอมเทาสิบเล่มสร้างไว้ แต่เขากลับต้องค้นพบว่าสิ่งที่กีดขวางเขาเอาไว้นั้นไม่ต่างอะไรกับใยแมงมุมเหนียว ๆ และไม้เท้ายาวในมือของเขาก็เหมือนแมลงตัวเล็ก ๆ กริชสีดำอมเทาทั้งสิบเล่มทำงานประสานกัน และยิ่งไม้เท้าแข็งแกร่งขึ้นเท่าไร กริชพวกนั้นก็ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นเท่านั้น ในตอนแรกมีกริชเพียงห้าเล่ม จากนั้นก็เพิ่มเป็นเจ็ดเล่ม และในตอนนี้มีกริชแปดเล่มขวางทางเขาเอาไว้แล้ว