บทที่ 209

“จริง งั้นเราไปโชวรูมปอร์เช่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกันดีกว่า" เฟนด์พยักหน้าแล้วพาเซเลน่าออกไปข้างนอก

“ปอร์เช่?”

พนักงานทั้งสองคนก็ตอบรับทันที หลังจากที่ทั้งสามคนออกไป ทั้งคู่ต่างมองหน้ากัน และต่างสงสัยว่าได้ยินเฟนด์พูดผิดรึเปล่าเมื่อสักครู่นี้

เมื่อได้ยินราคาของ BMW ทั้งคู่คิดว่าครอบครัวนี้จะไปที่ร้านที่ขายรถยนต์ราคาถูกกว่า พวกเธอทั้งคู่ไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะไปที่ร้านปอร์เช่จริง ๆ

"จอยซ์ เธอคิดว่าเราเสียลูกค้าที่มีศักยภาพไปหรือเปล่า? ถ้าเกิดเขามีเงินล่ะ?" พนักงานที่ถูพื้นก็ขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอค่อนข้างเสียใจ

"ไม่มีทาง!" จอยซ์ตอบทันที "เสื้อผ้าที่ผู้หญิงคนนั้นสวมใส่ดูไม่ได้แย่จนเกินไป แต่เสื้อผ้าของผู้ชาย ดูก็รู้ว่ามาจากของตามท้องตลาด” เธอกล่าว “เธอคิดว่าคนแบบนี้จะร่ำรวยแค่ไหน เขาอาจจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อยั่วโมโหเรา เพื่อที่จะรักษาหน้าของเขาก็เท่านั้น”

เมื่อเธอพูดจบ เธอก็เดินตรงไปที่ประตู "ถ้าเธอไม่เชื่อฉันนะ เธอลองมองพวกเขาจากตรงนี้ พวกเขาจะไม่เข้าไปในนั้นอย่างแน่นอน!"

พนักงานขายที่กำลังถูพื้นอยู่นั้น ก็เข้ามาร่วมวงกับจอยซ์บริเวณทางเข้าด้วย คิ้วของเธอขมวด "เป็นไปไม่ได้… จอยซ์ พวกเขาเข้าไปแล้วจริง ๆ อย่าบอกนะว่าเขาอยากซื้อปอร์เช่สักคันจริง ๆ"

“ไม่ ไม่ นี่คงเป็นพฤติกรรม" จอยซ์ตอบทันที "พวกเขากลัวเราเฝ้ามองอยู่ ก็เลยแกล้งเข้าไป เดี๋ยวพวกเขาก็ออกมากัน ฉันเคยเห็นอะไรแบบนี้มาเยอะแล้ว!"

…

“เราจะเข้าไปจริง ๆ หรือ?”

เซเลน่าขมวดคิ้วบริเวณทางเข้าร้านปอร์เช่ "คุณรู้วิธีเลือกรถไหม? ปอร์เช่แพงมาก ไหนบอกว่าอยากซื้อ 2 คัน ฉันกลัวว่าเราจะไม่มีเงินซื้อแม้แต่คนเดียว! คุณมีเงินเหลือเท่าไหร่กัน?"