บทที่ 2092

ดไวท์และคนอื่น ๆ ล่าถอยไปในทันทีและในขณะเดียวกันก็ใช้พลังงานที่แท้จริงของตัวเองในการป้องกันคลื่นกระแทกเหล่านั้น เจดย่นคิ้วและใบหน้าของเขาก็ซีดลงเมื่อเขาได้ยินเสียงกระทบจากเกราะวิญญาณของเขา เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคลื่นกระแทกจากทักษะดังกล่าวจะสามารถทำลายวิญญาณของเขาได้ โชคดีที่คลื่นกระแทกดังกล่าวอยู่เพียงชั่วครู่และสลายไป

เสียงกรีดร้องทำลายความเงียบลง ร่างหนึ่งกำลังร่นถอยจากศูนย์กลางของพลังที่กระทบกัน ตามด้วยกริชสีดำอมเทา กริชสีดำอมเทาเคลื่อนที่เร็วมาก มันเร็วจนดูคล้ายจะสามารถพุ่งตัวไปยังจุดที่โรบินอยู่ได้ในพริบตา

ใบหน้าของโรบินไม่เหลือสีเลยแม้แต่น้อย เขาพยายามใช้ไม้เท้าสกัดกั้นมันเอาไว้ แต่กริชสีดำอมเทาก็สามารถหลบการป้องกันได้อย่างง่ายดายและปักลงไปที่หน้าท้องของโรบินในทันที ความเจ็บปวดที่ตามมาให้ความรู้สึกราวกับถูกพิษกัดกินเนื้อหนังของเขา

“เป็นไปได้ยังไง?!” โรบินตะโกนขึ้น เขาทั้งตระหนกและโมโห เขาไม่คิดเลยว่าชาตินี้พลังที่แข็งแกร่งทรงพลังที่สุดของเขาจะพ่ายแพ้ให้กับกริชของศัตรู กริชเล่มที่มีความยาวน้อยกว่าฝ่ามือของเขาทั้งที่ไม้เท้าของเขายาวตั้งห้าฟุต! เขาไม่รู้ว่าทำไมทักษะหมดหน้าตักของเขาถึงต่อกรกับกริชบ้านี้ไม่ได้

ที่แย่กว่านั้นก็คือกริชเล่มนี้ไม่เพียงแต่ทำลายกายหยาบของเขาเท่านั้น แต่มันยังทะลวงเข้าไปทำลายจิตวิญญาณของเขาอีกด้วย! เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในจิตวิญญาณและสิ่งนี้ทำให้เขาสั่นราวกับเจ้าเข้า ราวกับว่ามดนับล้านตัวกำลังกัดกินวิญญาณของเขาอยู่

“เอามันออกไป! เอามันออกไปเดี๋ยวนี้!” โรบินกรีดร้องขณะที่เขาล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง เขาพยายามดึงกริชเล่มนั้นออกมา แต่กลับพบว่าทันทีที่เขาพยายามทำเช่นนั้น ความเจ็บปวดในจิตวิญญาณของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดกัดกินความเข้มแข็งของเขาจนหมดสิ้น และสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็คือร้องขอความเมตตาจากเฟนด์