บทที่ 2100

เจดเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระไม่เลิก แล้วเมื่อไหร่ก็ตามที่เฟนด์พูดอะไรผิด เขาจะถากถางด้วยถ้อยคำที่รุนแรง เฟนด์ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้คนอื่นรังแกเขา ไหนจะความจริงที่ว่าเขาต้องอดทนกับเจดมาเป็นเวลานานก็มากพอแล้ว

เจดมองไปที่ใบหน้าเย็นชาของเฟนด์ แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะฟังดูสงบและไม่มีความโกรธบนใบหน้า แต่เขาก็รู้ว่าถ้าเขาไม่ทำตามคำสั่งของเฟนด์ ชายหนุ่มจะทิ้งเขาไว้ที่นั่นโดยไม่ลังเล

อัลเบี้ยนต้องการพูดบางอย่างเพื่อทำให้บรรยากาศสงบลง แต่ถูกดไวท์ปรามไว้ก่อน ดไวท์ฉลาดกว่าเจดอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ว่าถ้าเฟนด์ไม่แก้แค้นเจดตอนนี้ นานวันเข้าทุกอย่างจะยิ่งลุกลามไปมากกว่าเดิม

“ทำไมนายถึงคิดว่าฉันไม่พอใจ?” เจดถามหน้าแดงด้วยความอัปยศอดสู

“คิดถึงสิ่งที่คุณเคยพูดกับฉันก่อนหน้านี้สิ ก็อย่างที่ฉันบอก มันขึ้นอยู่กับคุณว่าอยากจะทำตามที่ฉันบอกหรืออยากถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวที่นี่” เฟนด์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็เรียกหาแนชราวกับว่าพร้อมที่จะออกไปแล้ว ไม่เห็นเช่นนั้นก็ทำให้เจดตื่นตระหนก "ฉันจะทำ! ฉันจะฝังศพพวกเขาเอง!”

เขาเริ่มจัดการกับศพบนพื้นทันทีและทำความสะอาดสถานที่ให้กลับคืนสู่สภาพปกติโดยไม่ทิ้งร่องรอยของการต่อสู้ที่ดุเดือดก่อนหน้านี้เอาไว้ หลังจากจัดการทั้งหมด เขาจึงปาดเหงื่อจากหน้าผาก และแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่สบอารมณ์อยู่นิดหน่อย แต่เขาก็ยังไม่กล้าพูดอะไร

เฟนด์พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขามัดมือของดัดลีย์และเดเมียนไว้จนแน่นและผนึกเส้นลมปราณพวกเขาด้วยพลังที่แท้จริง ในที่สุดคนกลุ่มนั้นก็เดินทางออกจากสถานที่ ด้วยคำแนะนำของดัดลีย์ พวกเขาพบทางที่สั้นที่สุดในการออกจากป่า

แม้ว่าจะได้ลิ้มรสชัยชนะแต่พวกเขายังคงระวังตัวอยู่เสมอ ดไวท์เดินนำหน้า ทักษะการรับรู้ของเขาตื่นตัวเป็นอย่างมาก พวกเขาเดินไปอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากับศิษย์หนึ่งหรือสองคนของสำนักวายชนม์อีก แต่การมีเฟนด์อยู่ที่นั่นทำให้พวกเขาไม่ได้กลัวอะไรเท่าไหร่นะ

ถึงกระนั้น ดัดลีย์ก็ได้บอกพวกเขาว่าบนภูเขานั้นไม่เพียงแต่มีเหล่าศิษย์ของสำนักที่มีอำนาจเท่านั้น แต่ยังมีผู้อาวุโสและผู้ดูแลอีกหลายคนประจำการอยู่บนภูเขาด้วย พวกเขากลัวที่จะดึงดูดความสนใจของคนเหล่านี้ ดังนั้นพวกเขาจึงเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ทำทุกย่างก้าวอย่างระมัดระวัง และหลังจากผ่านไปสี่ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเขตชายป่า