บทที่ 2101

คำถามนั้นทำให้ทุกคนชะงัก แท้จริงแล้วสิ่งนั้นไม่ใช่สัตว์ตัวเล็ก ๆ แต่เป็นคนจริง ๆ ซึ่งจงใจทำเสียงกรอบแกรบเพื่อเรียกความสนใจจากพวกเขา ดูจากเสียงก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงของคนมีอายุ ถ้าเขาเป็นผู้เพียงผู้ฝึกยุทธทั่วไป เขาอาจจะไม่แข็งแกร่งอะไรนะ แต่ถ้าเขาเป็นผู้ฝึกยุทธจากสำนักวายชนม์เขาย่อมต้องมีพละกำลังมากเป็นพิเศษ

กล่าวอีกนัยหนึ่งได้ว่าจะไม่มีใครรอดไปได้นอกจากเฟนด์ ศัตรูจะไม่ถามคำถามแบบนี้กับพวกเขา นอกเสียจากว่า...เขามีเวลาเหลือเฟือ ความคิดทุกแขนงแวบเข้ามาในหัวในขณะที่เขายังคงตื่นตัวอยู่ เขาสบตากับคนอื่น ๆ แล้วเดินไปยังอีกฝั่งของต้นไม้ เขาใช้เวลาเพียงสิบกว่าก้าวก็มองเห็นคนที่อยู่หลังต้นไม้ในที่สุด

สิ่งที่ทำให้เฟนด์ประหลาดใจคืออายุของบุคคลนี้ไม่ตรงกับเสียงของเขาเลย เขาดูเหมือนชายอายุสามสิบ หน้าท้องของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงก่ำ ใบหน้าซีดกว่าปกติ และหายใจโรยริน เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

“คุณเป็นผู้อาวุโสภายในของตำหนักสองกษัตริย์ใช่รึเปล่า?” เฟนด์ถาม

เขาถามคำถามนั้นเพราะคนตรงหน้าเขาสวมเสื้อสีน้ำเงินเข้มที่มีดอกบีโกเนียระยิบระยับปักอยู่บนเข็มขัด และใครก็ตามที่มีดอกบีโกเนียอยู่ที่เอวย่อมเป็นผู้อาวุโส ยิ่งกว่านั้น เขาสวมชุดสีน้ำเงินเข้ม และมีเพียงผู้อาวุโสที่เป็นผู้อาวุโสภายในของสำนักเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมเสื้อตัวนอกสีน้ำเงินเข้มเช่นนี้

หลังจากได้ยินคำพูดของเฟนด์คนอื่น ๆ ก็รีบเดินตามไป อัลเบี้ยนเห็นชายคนนั้นพิงต้นไม้ และแววตาของเขาฉายแววประหลาดใจ “คุณคงไม่ใช่ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์จากตำหนักสองกษัตริย์ ใช่ไหม?”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์แปลกใจเล็กน้อยที่อัลเบี้ยนจำเขาได้ เขาหันไปมองเขาและเห็นชายหนุ่มในชุดศิษย์ของสำนักสหัสบรรณ เมื่อเห็นสิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจมากยิ่งขึ้น "เรารู้จักกันหรือ?"

อัลเบี้ยนชูกำปั้นขึ้นแสดงความเคารพอย่างตื่นเต้น “หนึ่งปีที่แล้ว ในงานเลี้ยงน้ำชาที่สำนักสหัสบรรณ ผมได้รับเกียรติที่ได้พบคุณ ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์พยักหน้าเล็กน้อย เขาไปงานเลี้ยงน้ำชาที่จัดโดย สำนักสหัสบรรณเมื่อปีที่แล้ว มีศิษย์มากมายในงานเลี้ยงน้ำชา ศิษย์ที่ไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรก็สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาในครั้งนั้นได้ มีศิษย์ ผู้ดูแลมากมายและไม่แปลกเลยที่เขาจะจำหน้าใครไม่ได้ ดังนั้นเขาคงไม่มีความประทับใจอะไรในการได้พบกับอัลเบี้ยนเลย