บทที่ 2106

แต่ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในตำหนักสองกษัตริย์ เขาก็รู้สึกถึงความแตกต่างที่ชัดเจน สถานที่ที่พวกเขาซึ่งเป็นศิษย์ภายนอกอาศัยอยู่นั้นอยู่ทางทิศตะวันตกของอาณาเขตของสำนัก หากพวกเขาต้องการไปจากประตูหลักไปยังที่พักของศิษย์ภายนอก พวกเขาต้องเลี้ยวสองสามรอบและเดินผ่านทางเดินกลางแจ้งสองสามสาย

ทางเดินกลางแจ้งเหล่านี้กระจายออกไปทุกทิศทุกทาง และเหล่าศิษย์สามารถกลับไปยังที่พักของพวกเขาผ่านทางเดินกลางแจ้งหรือไปยังหอทักษะยุทธและหอทักษะศิลปยุทธและหอสัตตะฤกษ์ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางของสำนัก

ภายใต้สถานการณ์ปกติ จะมีเหล่าศิษย์มากมายเดินผ่านทางเดินกลางแจ้งอย่างขวักไขว่ บางครั้งมันก็คลาคล่ำไปด้วยเหล่าศิษย์ แต่ในวันนั้นเขากลับเป็นคนเดียวที่เดินผ่านทางนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์และคาดคะเนเวลาว่าตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเที่ยงวัน ในช่วงเวลาเช่นนี้ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น แต่ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง?

เขาเริ่มเดาสุ่มในใจ แต่เขาก็ยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ในที่พักของศิษย์ภายนอกเลยเช่นกัน หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กลับไปที่ห้องพักของเขา เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินไปทางหอเจตสิก เขาไม่รู้ว่าวันนี้โนเอลปฏิบัติหน้าที่อยู่หรือไม่ แต่หวังว่าเขาจะสามารถถามคำถามทั้งหมดที่อยู่ในใจของเขาได้

ระหว่างทางไปหอเจตสิกเขาได้พบกับบรู๊ค ศิษย์นอกสำนัก พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และเมื่อบรู๊คสังเกตเห็นเฟนด์จากในระยะไกล เขาก็ทักทาย

ในเวลานี้ บรู๊คถือกล่องขนาดเท่าก้อนอิฐสองกล่องไว้ในมือ “ศิษย์พี่เฟนด์ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว! มาดูกันสิว่าคราวนี้พวกเขาจะกล้าพูดอะไรอีกไหม?”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เฟนด์ก็ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายความว่ายังไงเหรอ?"

บรู๊คตะคอกและพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า "จำตอนที่คุณเล่นงานเวสลีย์จนสะบักสะบอมได้ไหม? อืม เขาเอาแต่กระจายข่าวลือไปทั่วว่าคุณตายอยู่ในป่าดงอสูรไปแล้ว"