บทที่ 2159

“บัดซบ! แกทำได้แค่นี้รึไง?” โอลิเวอร์คำราม

เฟนด์ไม่แยแสต่อเขาอย่างสิ้นเชิงและมุ่งความสนใจไปที่การหลีกเลี่ยงดาบแห่งแสงทั้งหมดที่เข้ามา ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไป เขายิ่งเชี่ยวชาญในกฎแห่งสุญญะมากขึ้นเรื่อย ๆ

โอลิเวอร์กัดฟันด้วยความโกรธ โนเอลกระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร ในขณะที่บรู๊คซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขาอ้าปากค้างและเบิกตากว้าง

หลังจากนั้นไม่นาน โนเอลก็พูดขึ้นว่า “เฟนด์คงคิดว่าเขาจะสามารถพึ่งพาทักษะประหลาดนั้นได้ แต่ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องโต้กลับเพื่อให้ตัวเองชนะ”

บรู๊คอาจไม่แข็งแกร่ง แต่เขาได้รับความรู้มากมายและได้รับชมการต่อสู้ระหว่างศิษย์ภายในในช่วงที่เขาอยู่ที่นั่นมามากมาย ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าโนเอลพูดถูก “ศิษย์พี่เฟนด์จะต้องใช้การโจมตีที่ทรงพลังอย่างมากถึงจะสามารถเอาชนะโอลิเวอร์ได้ ไม่อย่างนั้นหากได้แต่หลบหลีกไปเรื่อย ๆ คงไม่มีวันชนะ”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์กำหมัดแน่นอยู่ภายใต้เสื้อคลุม แม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูสงบ แต่หัวใจของเขาไม่สบายใจเอาเสียเลย ความเข้าใจในตัวเฟนด์มาจากการเผชิญหน้ากันที่ป่าดงอสูรเท่านั้น เขาไม่รู้ถึงขีด จำกัดของพลังเฟนด์เลย

เมื่อเห็นว่าเฟนด์เอาแต่หลบการโจมตี เขาก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองตัดสินใจผิดไปหรือเปล่า และสิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองหวังสูงเกินไปสักหน่อย เขาอยากจะตะโกนบอกให้เฟนด์สู้กลับหากไม่ติดว่าการทำแบบนั้นจะดูไม่เหมาะสม

ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งและผู้อาวุโสที่สองดูปลื้มปิติมาก ทั้งสองเหล่ตามองและสังเกตการต่อสู้ด้วยความสุขบนใบหน้า เฟนด์วิ่งไปมาบนแท่นต่อสู้ราวกับหนูติดจั่น