บทที่ 2181

สีหน้าของเฟนด์มืดลงเมื่อเขาได้ยินคำอธิบายของผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ “นี่หมายความว่าแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามแห่งนี้ยินดีต้อนรับการเข้ามาของคนนอกอย่างพวกเรางั้นเหรอ? เป็นไปได้ไหมว่าสถานที่นี้อาจถูกปรมาจารย์โบราณทิ้งเอาไว้ แล้วเขาทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการผู้สืบทอด”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์พยักหน้า “ฉันแนะนำให้เธอเข้าไปในที่แห่งนี้ก็เพราะว่าฉันสันนิษฐานว่าแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามเป็นมรดกที่ปรมาจารย์โบราณทิ้งเอาไว้ให้”

เฟนด์หายใจออกพรืดยาวผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ยกมือขึ้นและตบไหล่เขา “อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป หากตกอยู่ในอันตรายเมื่อไหร่ โปรดจำไว้ว่าความปลอดภัยของเธอสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด และอย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่น”

หลังจากพูดจบ ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์แตะแหวนรูปเต่าที่นิ้วมือข้างซ้ายด้วยมือขวา เฟนด์เห็นเพียงแสงสีดำ ส่องประกายก่อนที่ป้ายขนาดเท่าฝ่ามือของเขาจะปรากฏขึ้นในมือของผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ดังกล่าวมีรูปร่างแปลก ๆ และเต็มไปด้วยการแกะสลักอักษรรูนและคาถาที่เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมีแสงสีแดงต่าง ๆ ปรากฏอยู่บนนั้นอีกด้วย

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์มองดูบัตรผ่านอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะวางมันไว้ในมือของเฟนด์หลังจากถอนหายใจเบา ๆ “เมื่อมีบัตรผ่านนี้แล้ว เธอก็สามารถเข้าสู่แหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามผ่านโพรงสุญญะได้ทุกเมื่อ”

เฟนด์พยักหน้าและกุมบัตรผ่านดังกล่าวไว้ในกำมือแน่น

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ชำเลืองมองไปยังเฟนด์และกล่าวเสริมว่า “ฉันไม่แนะนำให้เธอพาใครติดตามไปด้วย แล้วอย่าได้ปล่อยให้ใครหาเธอเจอ ฉันคิดว่าเธอควรเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามเพียงลำพัง เพราะถึงแม้ว่าเธอจะเข้าไปในโพรงสุญญะพร้อมกับเพื่อน พวกเธอก็จะถูกถูกแยกจากกันที่ห้วงสุญตา และถูกส่งไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ในพื้นที่ต้องห้ามนั้น เพราะงั้นเธอจะมีเพื่อนร่วมทางไปด้วยก็ไม่มีประโยชน์อะไร มิตรภาพจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อเธอได้พบกับคนอื่นในพื้นที่ต้องห้ามและร่วมมือกับพวกเขา ณ ที่แห่งนั้น”

พวกเขาจะถูกแยกออกจากกันและถูกส่งไปยังที่ที่ต่างกันเมื่อเดินทางเข้าไปในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามผ่านโพรงสุญญะ หากเป็นกรณีนี้ การเดินทางร่วมกับผู้อื่นก็โดยจะไม่มีประโยชน์อะไรนัก มีเพียงแค่คนที่เขาจะได้พบในพื้นที่ต้องห้ามเท่านั้นที่จะถือเป็นสหายของเขาได้