บทที่ 2190

แฟรงก์ขมวดคิ้วและพูดอย่างเฉยเมยว่า “พวกเราแต่ละคนในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามล้วนเป็นอัจฉริยะ”

เฮลธ์ขมวดคิ้วและกำลังจะพูดอย่างอื่นแต่ถูกเอดริกห้ามไว้ เขาหันกลับมาและพูดว่า “ศิษย์น้องแฟรงก์ ได้โปรดหยุดอยู่แค่นั้นเถอะ อย่าลืมว่าเราทุกคนเป็นทีมเดียวกันและควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ฉันขอแนะนำให้นายระวังคำพูดที่นายจะพูดต่อจากนี้ไม่เช่นนั้น…ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะไม่ช่วยนาย”

ประโยคสุดท้ายของเอดริกเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่ แฟรงก์เม้มปากและก้มหัวลงอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า “ก็ได้ ศิษย์พี่เอดริก”

เอดริกถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นแฟรงก์ยอมโอนอ่อนให้ “ฉันรู้ว่านายมีความแค้นต่อตำหนักสองกษัตริย์อย่างลึกล้ำ แต่นายไม่ควรเอาเรื่องนั้นไปลงกับศิษย์ของตำหนักสองกษัตริย์ทุกคนที่นายเจอ”

'อ่า เพราะความบาดหมางระหว่างเขากับตำหนักสองกษัตริย์จึงอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงทำตัวก้าวร้าวต่อฉัน แต่ถ้าแค้นตำหนักก็ไปลงกับตำหนักสิ ไม่ใช่มาลงกับฉันหรือศิษย์คนอื่น ๆ ของตำหนัก' เฟนด์คิด เขาคิดอยู่ในใจว่าจะให้แฟรงก์ได้ชดใช้สักวันในทุกสิ่งที่เขาพูด

ในไม่ช้าพวกเขาก็มุ่งหน้าไปทางตะวันออกหลังจากที่เฮลธ์พูดเรื่องเหลวไหลอีกสองสามเรื่อง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาอยู่ในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามดังนั้นพวกเขาจึงไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือเลือกสักทางและมุ่งหน้าต่อไปในเส้นทางนั้นด้วยความมุมานะอุตสาหะ

เนินเขานั้นใหญ่กว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้ หลังจากเดินไปสองสามชั่วโมงพวกเขาก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด เนินเขาที่สลับซับซ้อนบดบังสายตาส่วนใหญ่ของพวกเขา เพื่อความปลอดภัย พวกเขาตัดสินใจเดินเท้าแทนบินในอากาศ และเริ่มหมดแรงหลังจากเดินมานานสองนาน

เฟนด์คิดว่าตัวเองยังไหว แต่แฟรงก์เริ่มบ่นอุบ “การเดินเท้าใช้เวลานานเกินไป และดูเหมือนว่าเราจะไปไม่ถึงจุดสิ้นสุดในเร็ว ๆ นี้ เราควรบินไปซะมากกว่า!”