บทที่ 2209

หากคนอื่นสบโอกาสหลบหนีได้ พวกเขาก็จะหลบหนีไปโดยไม่ลังเล ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เฟนด์จะทำเช่นเดียวกัน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่และตัดสินใจในทันที เขาหันกลับมา หันปลายเท้าแล้วพุ่งออกไปในทิศทางตรงกันข้าม!

ทันใดนั้น เสียงลมที่โหมกระหน่ำก็ดังขึ้นในหูของเขา ราวกับว่ากำลังถูกสัตว์อสูรไล่ล่าตามมาติด ๆ เขาหันหน้าไปมอง หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นชายสวมหน้ากากอยู่ข้างหลังเขา ความเร็วของชายสวมหน้ากากนั้นเร็วกว่าเฟนด์หลายเท่า ภายในไม่กี่วินาที เขาก็สามารถย่นระยะห่างระหว่างเฟนด์กับเขาได้แล้ว ด้วยความเร็วนี้ ในเวลาเพียงไม่นานเขาก็จะสามารถตามเฟนด์ทันได้อย่างสมบูรณ์

ความหนาวเย็นเกิดขึ้นในใจของเฟนด์ราวกับว่าเขาถูกน้ำเย็นจัดเข้าท่วม 'ทำไมจู่ ๆ ชายสวมหน้ากากถึงตามฉันมา ทั้ง ๆ ที่เขาจดจ่ออยู่กับงูเหลือมเก้าเล็บอยู่ชัด ๆ นี่นา'

ในขณะที่เขากำลังคิดและหนีเอาชีวิตรอด น้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในหูของเขา "ตอนนี้ฉันจำได้แล้วว่านายเป็นใคร ดูเหมือนว่าไอ้โง่นั่นจะไม่ได้โกหก นายใส่หน้ากากเพราะนายจำฉันได้! นายไม่ได้ตายที่ผาโทมนัสใช่หรือเปล่า แล้วนายเข้ามาในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามได้ยังไง?"

คำพูดของชายสวมหน้ากากทำให้หัวใจของเฟนด์หนาวเหน็บมากยิ่งขึ้น อีกฝ่ายจำเขาได้จริง ๆ ซึ่งถือเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด! เพราะมั่นใจว่าชายสวมหน้ากากจะไม่ทำปล่อยเขาไปง่าย ๆ ตอนนี้อีกฝ่ายจำเขาได้แล้ว และเป็นเวลาหลายปีแล้วที่ไม่มีใครสามารถรอดออกมาจากผาโทมนัสได้ และผู้ที่รอดมาได้ต้องซ่อนความลับบางอย่างไว้อย่างแน่นอน

เฟนด์หายใจเข้าลึก ๆ และไม่ตอบโต้กลับ เขาใช้กำลังภายในของเขาอีกครั้งและใช้กฎแห่งสุญญะอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหนีไปในทิศทางตรงกันข้าม น่าเสียดายที่เขาเพิ่งบ่มเพราะมันได้เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ และไม่มีทักษะศิลปยุทธอื่นใดที่ใช้หลบหนีได้แบบนี้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงอาศัยกฎแห่งสุญญะเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างทั้งสองคน