บทที่ 2237

การแสดงออกของเกรแฮม ยังคงเหมือนเดิมหลังจากการโจมตีและหมุนร่างกายด้วยท่าทางประหลาดในแนวโค้งกลางอากาศ ใบไม้ที่โจมตีนักรบแห่งสุญญะทางด้านซ้ายก่อนหน้านี้ยังไม่จางหายไป ในทางกลับกัน มันยังควบรวมเข้ากับดาบของเกรแฮมไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเขา

เกรแฮมยังมีความเร็วคงที่ และทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็ไม่ต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายสวมหน้ากากก่อนหน้านี้ เกรแฮมเร็วเกินไป และก่อนที่นักรบแห่งสุญญะทางด้านขวาจะมีโอกาสได้ดูดซับพลังจากนักรบทางด้านซ้ายที่ถูกกำจัดไป เกรแฮมก็ทำการโจมตีอีกครั้ง เขาสังหารนักรบคนนั้นในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เขาสามารถจัดการกับอีกฝ่ายได้อย่างหมดจด แต่ทว่าเมื่อเทียบกับวิธีที่ชายสวมหน้ากากจัดการกับนักรบแห่งสุญญะแล้ว ก็ดูเหมือนเกรแฮมจะใช้พลังงานมากกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย เห็นอย่างนั้นทุกคนต่างก็รู้ดีว่าพวกเขาสองคนยังไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมา!

นั่นคือส่วนที่น่ากลัว! เพื่อให้สามารถเข้าสู่แหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามได้ ก็หมายความว่าอย่างน้อยที่สุดพวกเขาต่างก็อยู่ในขั้นสูงของระดับแรกกำเนิดอย่างแน่นอน นอกจากเฟนด์แล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็อยู่ในระดับนั้นด้วยกันทั้งนั้น

การแข่งขันน่าจะค่อนข้างยุติธรรมเนื่องจากทุกคนต่างก็อยู่ในระดับเดียวกัน ข้อได้เปรียบเดียวที่ใครสักคนหนึ่งจะมีเหนือคนอื่นคือพรสวรรค์! คนที่แข็งแกร่งจะสามารถเอาชนะคนที่อ่อนแอกว่าได้อย่างง่ายดาย

คนที่อ่อนแอไม่สามารถเอาชนะนักรบแห่งสุญญะได้ แต่สำหรับผู้แข็งแกร่ง การกำจัดนักรบแห่งสุญญะเป็นเพียงการต่อสู้ธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรต้องกังวล

“นาย…ดูเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยนะ” จู่ ๆ เนลสันก็พูดกับเฟนด์

เฟนด์ตกใจมาก จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นได้ว่าศิษย์อันดับต้น ๆ ของตำหนักสองกษัตริย์อย่างเนลสันค่อนข้างอยู่ใกล้กับเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาห่างกันเพียงแค่คนเดียว เนลสันเฝ้าสังเกตเฟนด์อยู่ตลอดเวลาและรู้สึกว่าเฟนด์สงบเกินไปจนดูเหมือนเขากำลังแสดงละครอยู่

เฟนด์หัวเราะเบา ๆ “แล้วทำไมผมต้องรู้สึกอะไรด้วยล่ะ? การที่พวกเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่”

ริมฝีปากของเนลสันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “นายนี่ทำให้ฉันประหลาดใจจริง ๆ”