บทที่ 2236

การเคลื่อนไหวของชายสวมหน้ากากนั้นลื่นไหลอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่ฝักดาบของเขาก็ยังถูกเก็บไว้อย่างไร้ที่ติ การเคลื่อนไหวของเขาดูคล้ายกับผลงานศิลปะชั้นยอด

กริ๊ก

มีดพร้าถูกใส่กลับเข้าไปในฝัก เขาไม่ได้เก็บอาวุธของเขากลับเข้าไปในแหวนยุทธ แต่ถือมันไว้ในฝ่ามืออย่างหลวม ๆ แทน

“พระเจ้า! นั่นมันน่าทึ่งชะมัดเลย นักรบแห่งสุญญะที่อยู่เบื้องหน้าเขาไม่ต่างอะไรจากกองโคลน มันทำให้ฉันรู้สึกว่านักรบแห่งสุญญะที่ฉันเพิ่งสู้ด้วยไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับคนที่เขาเจอ!"

หลายคนอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ

หลายคนเริ่มถกเถียงกันเอง หัวข้อหลักคือการโจมตีของชายสวมหน้ากากมันทำให้ทุกอย่างดูคล้ายกับง่ายเสียเหลือเกิน เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ที่ใช้พละกำลังเต็มที่แล้ว มันแตกต่างกันอย่างน่าประหลาดใจ มันทำให้บางคนรู้สึกเทิดทูนและชื่นชมชายสวมหน้ากากอย่างลึกซึ้ง

“ฉันรู้จักเขา! เขาเป็นศิษย์ของสำนักวายชนม์ ศิษย์คนอื่น ๆ ทุกคนที่นั่นล้วนปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ แน่นอนว่าเขามีตำแหน่งสูงในสำนักวายชนม์ ศิษย์คนอื่น ๆ ในสำนักได้ปฏิบัติกับเขาเช่นนั้น เขาก็น่าจะเป็นพวกที่มีความสวรรค์ชั้นยอดเหมือนกัน…”

“พอเทียบกับเขาแล้วฉันก็รู้สึกโกรธตัวเองอยู่หน่อย ๆ ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งเกินไป ฉันรู้สึกได้เลยว่าสิ่งของมีค่าในหุบเหวแห่งสุญญะน่าจะต้องตกอยู่ในมือของเขา”

แม้ว่าศิษย์คนอื่น ๆ จากสำนักวายชนม์จะรู้ว่าศิษย์ของพวกเขามีความสามารถพิเศษ แต่การได้เห็นมันด้วยตาของพวกเขาเองก็ยังทำให้พวกเขาไม่สามารถระงับความตื่นเต้นได้ ศิษย์ทุกคนจากสำนักวายชนม์เริ่มโห่ร้องเสียงดัง "คุณคือผู้กุมชัยชนะของเรา! คุณจะต้องได้รับทรัพย์สมบัติพวกนั้นอย่างแน่นอน!"

“การแข่งขันนี้มีไว้สำหรับศิษย์พี่ใหญ่ของเรา พวกนายที่เหลือไม่มีปัญญาไปแข่งอะไรกับเขาหรอก!”

คำพูดที่เสียดแทงเหล่านั้นกระตุ้นให้ศิษย์คนอื่น ๆ โกรธเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าศิษย์จากสำนักวายชนม์พวกเขาก็ไม่รู้จะตอบโต้กลับไปเช่นไร หลังจากได้เห็นทักษะของบุคคลนั้น พวกเขาก็รู้ดีว่าพวกเขาเทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้