บทที่ 2252

ริฟไม่เคยมีโอกาสนั้นมาก่อน แต่ในตอนที่กริฟฟินดูเป็นเช่นนี้ ริฟทั้งรู้สึกโล่งใจและอดไม่ได้ที่จะพูดประชดประชันกลับไปเหมือนที่กริฟฟินเคยทำกับเขาบ้าง

ในทางกลับกัน กริฟฟินก็โกรธจนหน้าแดง และหันหน้าไปจ้องที่ริฟอย่างดุร้าย ดวงตาของเขาเกือบจะถลนออกมาจากเบ้าอยู่รอมร่อ "นายหมายความว่ายังไง ริฟ โจนส์! พูดแบบนี้มีหลักฐานเหรอ?! นายรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่"

ริฟตะคอกกลับไปเบา ๆ "ใครจะไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ดวงตาคู่นั้นของคุณไม่ได้ละจากจุดที่เฟนด์ยืนอยู่ตั้งแต่คุณถูกพากลับมาจากโลกสีโลหิตเลย คุณต้องอยากเห็นเฟนด์ได้รับบาดเจ็บสาหัส และถูกย้ายกลับมายังหุบเหวแห่งสุญญะเป็นพิเศษ"

กริฟฟินเชิดคางขึ้นและพูดว่า "ฉันอยากจะเห็นอะไรมันก็ไม่สำคัญ ไม่มีใครต้องการให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แต่มันจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน ที่หมอนั่นยังไม่ถูกส่งกลับมาเพราะเขาเร็วและเก่งเรื่องหนีมาก"

เฟนด์มีผลงานที่ไม่ธรรมดาในจุดรวมพลขานชื่อก่อนหน้านี้ ในตอนแรกเฟนด์ไม่ได้ต่อสู้กับโอลิเวอร์ เซเยอร์โดยตรง แต่แต่สามารถหลบเลี่ยงการโจมตีของโอลิเวอร์ได้อย่างรวดเร็ว ทุกคนที่อยู่ที่นี่จดจำฉากนั้นได้อย่างชัดเจน

หลังจากที่ริฟได้ยินเรื่องนี้ เขายังไม่ทันอ้าปากตอบโต้ ธีโอ การ์ฟิลด์ก็กระโดดไปข้างหน้าและพูดว่า "นายกำลังจะบอกว่าความเร็วในการหลบหนีของเฟนด์เร็วมากอย่างนั้นเหรอ?"

ขณะที่เขาเอ่ยถามน้ำเสียงของเขาคล้ายกับข่มความตื่นเต้นไว้ภายในราวกับเขาได้พบกับคำตอบที่กำลังมองหา กริฟฟินพยักหน้าเขาไม่ได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อหวังจะทำลายชื่อเสียงของเฟนด์

เฟนด์มีทักษะการหลบหลีกที่ยอดเยี่ยม ถึงกระนั้นเขายังไม่ถูกย้ายกลับมายังหุบเหวแห่งสุญญะ นั่นทำให้กริฟฟินไม่มั่นใจและยอมแพ้อยู่ในใจลึก ๆ แต่ทว่าเขารู้สึกว่าเฟนด์จะอยู่ข้างในต่อไปได้อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น ต้องขอบคุณความเร็วในการหลบหนีที่เร็วกว่าค่าเฉลี่ยของหมอนั่น

ธีโอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกหลังจากเห็นกริฟฟินพยักหน้ารับ จู่ ๆ เขาก็เย้ยหยันขึ้น "ฉันก็นึกว่าหมอนั่นเก่งกาจในแง่ของความแข็งแกร่งและพรสวรรค์ แต่กลับกลายเป็นว่าเขารู้จักแค่เพียงวิธีวิ่งหนีเท่านั้น"