บทที่ 2280

ในขณะนั้น ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในใจของชายสวมหน้ากาก ราวกับมีภูเขาไฟปะทุขึ้นในใจของเขา และลาวาร้อนระอุได้ฟังกลบจิตใจด้านมีเหตุผลของเขาไปจนสิ้น เลนนอนหน้าซีดด้วยความกลัว

ภายในสำนักวายชนม์มีการประลองกันอย่างต่อเนื่อง และยุทธวิธีของพวกเขาก็รุนแรงกว่าสำนักอื่นมาก สำหรับชายสวมหน้ากากที่สามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสำนักได้ จะไม่มีจิตใจที่โหดเหี้ยมได้อย่างไร? เหล่าศิษย์ของสำนักวายชนม์นับไม่ถ้วนที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของเขา

เลนนอนอาจมีความสามารถในระดับหนึ่งอยู่เหมือนกันแต่เขาเทียบกับชายสวมหน้ากากไม่ได้เลย เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าชายสวมหน้ากากทะลวงเข้าสู่ระดับผลึกวสันต์แล้ว อย่างไรก็ตาม เพื่อมุ่งหน้าไปยังแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้าม เขาต้องทำลายระดับการบ่มเพาะของตัวเองลง

แม้จะเสียสละมากมายเพื่อเรื่องนี้ แต่เขากลับยังไม่ได้ประโยชน์อะไรจากสิ่งเหล่านั้นเลย มันจึงส่งผลต่อสภาพจิตใจของชายสวมหน้ากากไม่น้อย

"แก... รอฉันก่อนเถอะ!"

คำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของชายสวมหน้ากากผ่านฟันที่ขบกันแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำในขณะที่เขาจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของเฟนด์ที่เหยียดตรงอย่างชั่วร้าย

“อั่ก…” เกรแฮมกระอักเลือดออกมาเต็มปาก เขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยขาข้างหนึ่งในขณะที่นักรบแห่งสุญญะคนสุดท้ายพ่ายแพ้ไปในที่สุด ถอนหายใจยาวในขณะที่เขาข่มพลังงานที่แท้จริงที่ถูกเปิดใช้งานในร่างกาย

เขาผ่านไปได้!

หลังจากกระอักเลือดออกมาเต็มปาก เขาก็รู้สึกดีขึ้นมากแม้ว่าเรี่ยวแรงของเขาจะหมดลงก็ตาม นับตั้งแต่เริ่มเดินขึ้นมาตามเส้นทางของหุบเหวแห่งสุญญะ เขาก็ได้ต่อสู้มาโดยตลอด แม้จะได้พักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราว แต่เขาก็ยังอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้า

มันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด และเกรแฮมรู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลซึมออกมา เขามีอาการบาดเจ็บภายในแต่ก็สามารถปกปิดมันไว้ได้ หลังจากที่เขายืนขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงแสดงความยินดี "ขอแสดงความยินดีสำหรับการผ่านด่าน เกรแฮม"

เขาไม่จำเป็นต้องหันไปรอบ ๆ ก็รู้ว่าเบนจามินเป็นคนพูด เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดขณะพยักหน้ารับ จากนั้นก็ยืนขึ้นและมองไปทางชายสวมหน้ากาก ชายสวมหน้ากากดูราวกับกำลังโกรธจัดและกำลังหายใจกระฟัดกระเฟียดด้วยความโมโห