บทที่ 2285

เฟนด์พยักหน้าเบา ๆ เขาไม่มีเจตนาที่จะโต้เถียงกับพวกเขา ขณะที่เขาหันหลังกลับเพื่อพาตัวเองออกจากความขัดแย้ง กลิ่นหอมก็โชยมาแตะจมูกของเขา

กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งอบอวลไปทั่วตัวเขาราวกับเตียงดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง และเฟนด์ก็ชะงักไปชั่วขณะ นับตั้งแต่เขาก้าวเข้าสู่โลกโลหิต บรรยากาศโดยรอบที่เขาได้เห็นมีแต่ความเจ็บปวดและรกร้าง

เขาไม่เคยได้กลิ่นหอมของหญ้าและเปลือกไม้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ด้วยซ้ำ ซากต้นไม้ที่ยืนต้นตายและต่อไม้ผุพังที่เขาพบนั้นตายไปนานถึงขนาดที่คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามันผ่านมากี่ปีแล้ว มันมีกลิ่นเหม็นเน่าและน่าขยะแขยงอยู่เสมอ

กลิ่นหอมหวานนี่มาจากไหน? เฟนด์หันหน้ากลับไปมองชายทั้งสามอีกครั้ง เพราะเขาก็ดูเหมือนจะได้กลิ่นหอมดังกล่าวเช่นกัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของอากาศอันน่าประหลาด

กลิ่นหอมแรงขึ้นเรื่อย ๆ และลมกระโชกแรงก็พัดจอนผมของพวกเขาปลิวไปในอากาศ

“พวกคุณได้กลิ่นนั้นหรือเปล่า?” แซมซั่นและละล่ำละลักถามด้วยท่าทางแข็งกร้าว

อิเซยาห์และเฮย์เดนพยักหน้า

"เราไม่ควรได้กลิ่นดอกไม้อะไรในโลกใบนี้ แต่กลิ่นหอมนี้ดูราวกับเรากำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยทุ่งดอกไม้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" อิเซยาห์ถามอย่างใจเย็น

ขณะพูดออกไปเช่นนั้น กลีบดอกหนึ่งกลีบก็ลอยไปอยู่ข้างหน้าพวกเขาจากด้านบน ชายทั้งสี่ตกตะลึง ขณะที่พวกเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า กลีบดอกไม้ก็โปรยปรายลงมาราวกับสายฝน

เมื่อกลีบดอกโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องมันก็ส่งกลิ่นหอมแรงขึ้น เฟนด์ถอยหลังไปสองสามก้าวในขณะที่ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ท้องฟ้า จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง 'ฟุ่บ' ดังขึ้นจากด้านล่าง เขามองลงไปก่อนจะพบว่ากระเป๋าของเขาถูกกรีดออก เขารู้แล้วว่ากลีบดอกไม้ดังกล่าวมีอะไรผิดปกติ

หลังจากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องจากแซมซั่น "เวร!"