บทที่ 2292

มีคนมากกว่าร้อยแปดสิบคนที่เข้ามาในแหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้าม จะมีใครรู้ได้ว่าในบรรดาคนที่เข้ามาจะมีสักกี่คนที่มีคำว่าวู๊ดอยู่ในชื่อของพวกเขา อีกอย่าง ชายคนนี้ก็ดูลึกลับมาก คำว่าวู๊ดคงเป็นเพียงชื่อเล่นที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ และทิ้งความคิดเหล่านั้นออกจากสมอง ทัศนคติของแซมซั่นเปลี่ยนไปหลังจากที่เฟนด์ช่วยเขาไว้ เขาปฏิบัติต่อเฟนด์ด้วยความเอาใจใส่อย่างไม่น่าเชื่อ

เดิมทีเฟนด์ได้วางแผนที่จะเดินทางเพียงลำพังเอาไว้ เขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แล้วสิ่งนั้นจะช่วยเขาแก้ปัญหาได้มากมาย แต่ทว่าบางครั้งการเดินทางคนเดียวก็อาจจะยิ่งทำให้อันตรายขึ้นไปอีก

หากเกิดอะไรขึ้นหลายหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียว นอกจากนี้ ความเอาใจใส่ของแซมซั่นทำให้เฟนด์ตัดใจจากไปไม่ได้ง่าย ๆ พวกเขาทั้งสี่จึงก่อตั้งพันธมิตรเล็ก ๆ ขึ้น

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสี่นั้นจริง ๆ แล้วมีความจริงใจต่อกันมากกว่าพันธมิตรที่เฟนด์มีกับทั้งห้าคนก่อนที่เขาจะเข้าสู่หุบเหวแห่งสุญญะเสียอีก

พวกเขาทั้งสี่ยังคงเดินทางไปยังภูเขาใต้พิภพขณะพูดคุยกันไปด้วย ปากของแซมซั่นไม่เคยปิดได้สนิท และได้เปิดเผยเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับทั้งสามคนอย่างไม่มีปิดบัง

“จริง ๆ แล้วเราสามคนไม่ควรจะคุ้นเคยกันถึงขนาดนี้ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อปีที่แล้ว ผมไปที่ป่าดงอสูรเพื่อล่าสัตว์ประหลาด และโชคไม่ดีที่ได้พบกับสัตว์ประหลาดที่อยู่ในระดับผลึกวสันต์เข้า

“ตอนนั้นสิ่งเดียวที่ผมคิดก็คือการวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเท่านั้น ผมไม่สนเลยว่าตัวเองกำลังวิ่งไปในทิศทางใด สุดท้ายก็เลยวิ่งไปเจอกับอิเซยาห์และเฮย์เดนเข้า

“สัตว์อสูรตัวนั้นกระหายเลือดมาก มันพุ่งตรงมาหาพวกเราสามคนทันที เราสามคนเข้าตาจนและใช้ทุกสิ่งที่เรามี ด้วยข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ พวกเราถึงได้สามารถฆ่าสัตว์อสูรตัวนั้นได้”