บทที่ 2293

ในใจของทุกคนที่นั่นต่างสงสัยว่าใครจะเป็นคนผ่านการทดสอบไปได้ พวกเขาได้แต่สงสัยว่าใครจะเป็นคนเดินทางไปถึงเชิงเขาของภูเขาใต้พิภพซึ่งจะสามารถผ่านด่านทดสอบที่เก้าไปได้ มีเพียงบุคคลนั้นเท่านั้นที่จะสามารถขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของหุบเหวแห่งสุญญะได้ สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือมองคนผู้นั้นได้คำชื่นชม

แซมซั่นมีดวงตาขุ่นมัว “ไม่รู้สิ บางทีอาจเป็นคนจากสำนักวายชนม์คนนั้น หรืออาจจะเป็นเกรแฮมหรือศิษย์พี่เฟนด์ก็ได้”

การที่แซมซั่นเรียกเฟนด์ว่ารุ่นพี่ทำให้เฟนด์ใจสั่นเล็กน้อย เขาเพิ่งเข้าร่วมในตำหนักสองกษัตริย์ได้ไม่นาน และเป็นเพียงศิษย์ของผู้อาวุโสเท่านั้น คนอื่น ๆ มักจะเรียกเขาว่าศิษย์น้อง

แต่ด้วยทักษะที่เขาแสดงออกมาในหุบเหวแห่งสุญญะ ทำให้ทุกคนยอมรับว่าทักษะของเฟนด์นั้นแข็งแกร่งกว่าเกือบทุกคนที่นั่น ดังนั้นตอนนี้เขาจึงกลายเป็นศิษย์พี่ไปโดยปริยาย

ขณะที่แซมซั่นพูดจบ เขาก็หันกลับไปมองอิเซยาห์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เฟนด์มาจากตำหนักสองกษัตริย์ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง?"

“ผมได้ยินมาว่าเขาเป็นศิษย์ของผู้อาวุโส นั่นก็หมายความว่าคุณสองคนคงจะสนิทกันมาก”

อิเซยาห์รู้สึกอึดอัดกับคำพูดเหล่านั้น เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรตอบกลับไปดี ความจริงแล้วคำพูดของแซมซั่นก็เรียกได้ว่าสมเหตุสมผล

โดยปกติแล้ว ศิษย์ที่มีพรสวรรค์อย่างเกรแฮมจะไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับศิษย์ทั่วไปมากนักเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจแตะต้อง และหากมีใครสักคนพยายามจะตีสนิทกับคนที่แข็งแกร่งกว่า ก็จะถูกดูถูกเหยียดหยาม

แต่ทว่าเฟนด์นั้นแตกต่างออกไป เขาเป็นศิษย์ของผู้อาวุโส โดยสถานะที่เขามีทำให้เขาถูกเข้าถึงได้ง่าย และด้วยสถานะของอิเซยาห์ในฐานะศิษย์ที่ถูกเลือก เขาย่อมสามารถพูดคุยกับเฟนด์ได้อย่างง่ายดายแน่นอน

อิเซยาห์ไม่ใช่พวกชอบเสแสร้งแกล้งทำ ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้าอย่างไม่ปิดบัง "สถานการณ์ของเฟนด์ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย"