บทที่ 230

โรซ่าดึงเซเลน่าไปที่มุมหนึ่ง

“เซเลน่า…พวกเขาบอกว่าสามีของคุณเป็นคนโหดเหี้ยมที่ไร้จิตใจและฉันก็เชื่อพวกเขา” โรซ่ากระซิบ “ฉันไม่คาดหวังว่าเขาจะรู้วิธีเล่นเปียโนและเขาก็เล่นได้ดีด้วย”

“ ฉันไม่เชื่อว่า เขาเป็นแค่คนไร้หัวใจอีกต่อไป…ใครก็ตามที่รู้วิธีเล่นเปียโนจะไม่มีวันเป็นคนอำมหิต!” เธอกล่าวเสริม “ฉันคิดว่าเขาเป็นคนรอบรู้เพราะเขารู้วิธีต่อสู้และเล่นเปียโน!”

“อืม…ตอนนี้เขาเป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับคุณ?”

เซเลนาหัวเราะอย่างขบขันเพราะดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงทัศนคตินี้จะเร็วเกินไปหน่อย

โรซ่าถอนหายใจ “ หลังจากคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ มันเป็นเรื่องไร้สาระที่ราเชลแต่งขึ้น หล่อนทำเกินไปแล้วเหมือนเธอไม่เคยชอบคุณเลยตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอมักจะคิดว่าคุณแย่งความโดดเด่นไปจากเธอ”

“เราทุกคนจบการศึกษามานานแล้วนะ ตอนนี้ฉันคิดว่าทุกอย่างมันผ่านมาแล้วและไม่ได้สนใจอดีตมากนัก ฉันไม่คิดว่าเธอจะใจแคบขนาดนี้!”

โรซ่าดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขณะที่เธอจับมือของเซเลน่าแล้วพึมพำว่า“ ฉันขอโทษ ฉันเคยเข้าใจคุณผิดมาก่อน”

“ไม่ต้องกังวลไป ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว” เซเลนายืนยันกับเธอ “อีกอย่างเมื่อเช้านี้ฉันก็ทำให้ราเชลโกรธ ดังนั้นการที่เธอพยายามทำลายฉันในขณะที่ฉันไม่อยู่ ก็เป็นไปตามคาด!”

เซเลนายิ้มอย่างสดใสก่อนจะพูดต่อว่า “พิจารณาข้อเสนอของฉันให้ดีเมื่อคุณกลับไป คุณสามารถช่วยฉันได้เนื่องจากบริษัทขาดกำลังคน”

“เอาล่ะ ฉันจะลองคิดดู” โรซ่าตอบพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าก่อนที่เธอจะดึงแขนของเซเลน่า “ ไปเลือกเพลงมาร้องกันเถอะ!”

ในอีกด้านหนึ่งบริตนีย์นั่งอยู่ข้างๆแมท เธอกระซิบกับเขาว่า “คุณรู้ไหมว่าเราสั่งไปทั้งหมดเท่าไหร่?”

“ ฉันจะรู้ได้ยังไง? สิ่งที่ฉันต้องทำคือดื่มและดื่มเยอะ ๆ ถ้ามันไม่พอ เราสามารถสั่งเพิ่มได้ ฟ * ลค์ ฉันไม่เชื่อว่าทหารจะสามารถหาเงินมากขนาดนั้น เราจะให้เขาจ่ายเพิ่มอีกและเมื่อเขาไม่สามารถจ่ายได้ เจ้าของที่นี่ก็จะไม่มีวันปล่อยเขาไป!””

แมทพูดอย่างไร้ความปรานีและเหลือบมองเฟนด์ที่อยู่อีกฟากของห้อง