บทที่ 231

“เป็นไปไม่ได้ เงินของเขามาจากไหนกันแน่?”

ราเชลพูดอย่างไม่ลังเลว่า“ ไอ้เด็กนั่นทำเพื่อศักดิ์ศรี เขาโอ้อวด!”

“แต่เขาจะโง่ขนาดนั้น? นี่คือโลตัสบาร์แอนด์เลาจน์ เจ้าของเป็นสมาชิกของตระกูลชั้นหนึ่ง เขาคงไม่ได้คิดว่าจะกินแล้วชิ่งนะ? เขาอยากตายหรือไง?”

หลังจากที่บริตนีย์วิเคราะห์รายละเอียด เธอก็เริ่มสงสัยว่าเฟนด์มีเงินเพียงพอที่จะจ่ายบิลหรือไม่

“จริงด้วย!”

ในตอนนั้น ราเชลก็ไม่มั่นใจอีกต่อไป “ฉันสงสัยว่าเฟนด์รู้ว่าใครเป็นเจ้าของแต่เขาเพิ่งกลับมาจากกองทัพ” เธอแสดงความคิดเห็น “แล้วเขาจะรู้ได้ยังไง?”

“ฉันคิดว่าคุณพูดถูกมาก!”

บริตนีย์พยักหน้าแล้วพูดอย่างรวดเร็วว่า “เฮ้ ฉันได้ยินมาเมื่อทหารเหล่านั้นกลับมา คนที่อยู่ในกองทัพเป็นเวลานานจะได้รับเงินก้อนโตเนื่องจากพวกเขามีส่วนช่วยเหลือประเทศและพวกเขาสามารถเกษียณได้อย่างมีเกียรติ ดูเหมือนว่าเฟนด์อาจได้รับเงินมาบ้างแล้ว”

“คุณกำลังจะบอกว่ามันอาจจะประมาณ 1 หรือ 2 ล้านเหรียญ? คนโง่เง่าคนนี้เลือกที่จะใช้เงินทุกบาทในคืนนี้เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของภรรยา?” ราเชลตกใจเล็กน้อยขณะพูดต่อ “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงมั่นใจมาก นอกจากนี้เขายังไปส่งลูกไปโรงเรียนและจ่ายค่าเล่าเรียนเมื่อเช้านี้ ฉันคิดว่าเขายืมเงิน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีเงินอยู่บ้าง!”

“ใช่ แต่ฉันเดาว่ามันคงไม่มาก น่าจะเป็นล้านหรือสองเท่านั้น ไม่อย่างนั้นทั้งคู่คงจะไม่มาที่นี่ด้วยรถแท็กซี่!”

บริตนีย์ยังคงวิเคราะห์ต่อไป “เพราะเงินนั้นไม่ได้มาง่ายๆ ตั้งแต่เฟนด์เสี่ยงชีวิตเพื่อหาเงินพวกเขาก็ใช้จ่ายอย่างคุ้มค่า แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าพวกเราดูถูกพวกเขาและเฟนด์เป็นที่รู้กันดีว่าแสร้งทำเป็น เพื่อปกป้องไม่ให้ภรรยาของเขาถูกรังแกเขาจึงยอมที่จะเปลี่ยนห้อง คุณไม่คิดอย่างนั้นหรอ?”

“โอ้พระเจ้า ตอนนี้คุณรู้อะไรบ้าง คุณไม่ได้เป็นผู้หญิงของครอบครัวชั้นสามอย่างไร้ค่า!”

ราเชลหัวเราะเบา ๆ และเยาะเย้ย “คนอย่างเขาชอบแกล้งทำ เราก็ปล่อยให้เขาทำไป อีกอย่างเราใช้เงินของเขาไปมากแล้วมันอาจทำให้เขาเจ็บปวดหลังจากนี้!”

“ใช่แล้วล่ะ!”