บทที่ 2321

เกรแฮมขมวดคิ้ว หันหน้าหนีสายตาคาดโทษของเฟนด์

“บอกตามตรง ผมเองก็คิดเหมือนคุณนั่นแหละ แม้ว่าผมคือศิษย์อันดับสูงที่ถูกเลือก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะรู้ทุกอย่าง นี่เป็นความลับของสำนัก แล้วต่อให้จะมีตำแหน่งสูง ยังไงผมก็เป็นแค่ลูกศิษย์”

เฟนด์พยักหน้า ยอมรับว่าเกรแฮมพูดไม่ผิด

เบนจามินที่พยายามควบคุมอารมณ์อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า "อย่าโกรธไปเลยนะเฟนด์ และอย่าได้อาฆาตแค้นกันด้วย ผมว่าเกรแฮมพูดถูก การที่สำนักทำเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องมีเหตุผล

“ทางสำนักก็คงไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน เพราะการสูญเสียศิษย์ไปมากมายขนาดนี้คงไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของพวกเขา”

วิธีที่เบนจามินพยายามปลอบใจเช่นนี้ดูค่อนข้างจะไร้ไหวพริบ เฟนด์ไม่ใช่คนหัวอ่อนที่จะยอมให้คำพูดไม่กี่คำของใครมาเปลี่ยนความคิดของเขา

เขายิ้มเบา ๆ ขณะเอ่ยว่า "พวกคุณสองคนไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดพวกนี้มาปลอบประโลมผม ผมไม่ใช่พวกโลกสวย ถ้าเรื่องไม่บานปลายมาถึงขนาดนี้ ผมคงไม่ถามคำถามพวกนี้ขึ้นมาหรอก”

หลังจากนั้น รอยยิ้มเย็นชาของเฟนด์ก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น “คุณบอกว่าพวกเขาไม่คิดว่าจะสูญเสียศิษย์ไปมากมายขนาดนี้งั้นเหรอ? ผมไม่เชื่อเลยสักนิด

“ผู้อาวุโสของสำนักสหัสบรรณรู้ดีกว่าพวกเราทุกคนว่าคนจากสำนักวายชนม์เป็นยังไง พวกเขาโหดเหี้ยมและเลวทราม และหากพวกเขาตั้งใจแล้วล่ะก็เขาจะไม่ปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นรอดพ้นไปจากสายตาได้!

“เกียรติยศและศีลธรรมไม่มีค่าอะไรในสายตาพวกเขา ตราบใดที่พวกเขามีโอกาสที่จะกำจัดพวกเราได้ พวกเขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือไปแน่นอน นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทั้งหมดนี้อยู่ในความคาดหมายของพวกเขาอยู่แล้ว!”