บทที่ 2332

ชายสวมหน้ากากโกรธจนนั่งไม่อยู่ แม้ว่าร่างกายจะไม่อำนวยให้ต่อสู้ แต่เขาก็อยากจะต่อสู้กับศิษย์จากฝั่งเหนือชนิดให้ตายกันไปข้าง

อนิจจา เขายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บและแทบลุกขึ้นไม่ไหวด้วยซ้ำ

เหล่าศิษย์ที่อยู่ข้าง ๆ รีบช่วยพยุงชายสวมหน้ากากให้ลุกขึ้น ซาเมียนพยายามปลอบเขาว่า"อย่าโกรธไปเลย นี่ก็เป็นแค่คำพูดพล่อย ๆ ของพวกกระจอกเท่านั้น ถ้าคุณไม่ได้รับบาดเจ็บแบบนี้ พวกเขาไม่กล้าพูดแบบนี้หรอก ท้ายที่สุดเมื่อคุณหายดีแล้ว ค่อยแสดงให้เขาเห็นว่าใครกันแน่ที่ยิ่งใหญ่กว่ากัน!"

ชายสวมหน้ากากโกรธจนสั่นไปทั้งตัว ความโกรธของเขาเดือดพล่านอยู่ในใจจนถึงกับต้องกระอักเลือดออกมาหนึ่งหน

ริมฝีปากของเฟนด์กระตุกเมื่อเห็นภาพนั้น

แม้ว่าชายสวมหน้ากากจะแข็งแกร่งและมีความสามารถอย่างไม่น่าเชื่อ แต่จิตใจของเขาค่อนข้างอ่อนแอ เพียงคำพูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้เขากระอักเลือดด้วยความโกรธได้แล้ว ตอนนี้เขาอ่อนแอเกินไป

ขณะที่ความคิดของเฟนด์ลอยละล่องไป พลังงานอันหนาแน่นก็ปกคลุมร่างกายของเขาทันที เขาหันหน้าไปมองเกรแฮมที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าสีหน้าของเกรแฮมก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วิสัยทัศน์ของพวกเขาก็พร่ามัวขณะที่พวกเขาถูกดึงเข้าไปในพื้นที่ที่ห่างออกไป

เมื่อทัศนวิสัยของพวกเขาแจ่มชัดขึ้น เฟนด์ก็ต้องตกใจเมื่อสังเกตเห็นว่าเขาอยู่ห่างจากอสรพิษแปดหางที่อยู่ตรงหน้าไม่ถึงร้อยเมตร

เมื่อเขาก้าวเข้าไปในม่านพลัง เขาก็รู้สึกราวกับว่าอสรพิษตอนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ดวงตาสีแดงวาวของมันจ้องไปที่เฟนด์

ลมหายใจของมันคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และทั่วทั้งสถานที่ก็มีกลิ่นคาวของเลือดอย่างไม่ชอบมาพากลเช่นเดียวกัน

เฟนด์ถอนหายใจ เขาไม่อาจระงับความประหลาดใจทั้งหมดที่มีได้ นั่นก็เพราะเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกพาตัวมาอย่างกะทันหันเช่นนี้