บทที่ 2331

เฟนด์เลิกคิ้วเล็กน้อยขณะที่เขาพูดว่า "แม้ว่าอสรพิษแปดหางจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเอาชนะไม่ได้ ถ้าคุณพร้อมแล้ว ก็ไปกันเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟนด์ เกรแฮมก็มีสีหน้าบูดบึ้ง เขารู้สึกว่าเฟนด์กำลังเสแสร้งอยู่ และคำพูดของเฟนด์ฟังดูดาษดื่นเกินไป เขารู้สึกราวกับว่าเฟนด์กำลังวางอำนาจ ใบหน้าของเกรแฮมเข้มขึ้นเล็กน้อย และเขานึกเพียงอยากจะตอกหน้าเฟนด์ให้หงาย

เขาอยากให้เฟนด์หยุดทำเหมือนเขาเก่งที่สุด แต่เขาก็รู้ดีว่าเฟนด์คงไม่ยอมฟังเฉย ๆ แน่ และอีกฝ่ายก็ต้องโต้กลับอย่างแน่นอน

หากเกิดสถานการณ์น่าอึดอัดขึ้นระหว่างพวกเขา ความเป็นพันธมิตรที่พวกเขาสร้างขึ้นก็จะแหลกสลายไป เกรแฮมจึงได้แต่ระงับความโกรธเคืองของเขาเอาไว้ในขณะที่เขาเดินไปหาอสรพิษปีศาจแปดหางพร้อมกับเฟนด์

ชายสวมหน้ากากและคนอื่น ๆ เห็นว่าเฟนด์เคลื่อนไหวแล้ว และทำได้แค่มองด้วยตาที่เบิกกว้างเท่านั้น ความโกรธของชายสวมหน้ากากเริ่มกดดันขึ้นอีก

ก่อนหน้านี้เพียงครู่เดียว เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งที่ถูกเฟนด์และคนอื่น ๆ หัวเราะเยาะ และนึกแต่อยากจะมุดดินหนี

ในทางกลับกันซาเมียนก็รับรู้ได้ว่าอะไรที่ทำให้ชายสวมหน้ากากอึดอัดจึงรีบเริ่มพูดคำเยินยอ

“คุณไม่ต้องกังวลหรอก! ด้วยทักษะที่พวกนั้นมี ไม่มีทางที่พวกเขาจะยืนหยัดต่อสู้กับอสรพิษปีศาจแปดหางได้ สัตว์อสูรตัวนั้นจะเล่นงานพวกเขาจนหมอบ และทั้งสองคนก็จะไม่มีทางผ่านด่านทดสอบนี้ไปได้ จะมีเพียงคุณเท่านั้นที่ผ่านด่านทดสอบนี้ไปได้ จนสามารถปีนขึ้นไปอยู่ที่จุดสูงสุดของหุบเหวแห่งสุญญะได้!”

คำพูดของเขาฟังดูมั่นใจอย่างที่สุด ราวกับเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเขาคือการกู่ก้องออกไปให้โลกได้รับรู้ สีหน้าท่าทางของชายสวมหน้ากากดูสงบลง อารมณ์ของเขาก็ค่อย ๆ ดีขึ้นเช่นกัน

ความรู้สึกอัดอั้นก่อนหน้านี้ทำให้ความโกรธของเขาพุ่งถึงขีดสุด และทำให้เขารู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรงหลายต่อหลายครั้ง

ชายสวมหน้ากากยิ้มอย่างเย็นชาขณะเอ่ยปากเสียงดัง "พวกนายสองคนน่าจะรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี ถ้าถูกอสรพิษตัวนั้นเขมือบไปละก็พวกนายจบเห่แน่!"