บทที่ 2334

“ฉันรู้ว่าหมอนั่นมีปัญหาเกี่ยวกับสมอง!”

ในขณะนั้นเฟนด์ยกดาบสีดำขึ้นและปล่อยการโจมตีไปทางด้านหลังของอสรพิษปีศาจแปดหาง ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่เฝ้ามอง สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นความสับสน

บางคนรู้สึกราวกับว่าเฟนด์รู้น้อยเกินไป เขาไม่รู้หรือว่าสัตว์อสูรอย่างอสรพิษปีศาจแปดหางซึ่งมีความแข็งแกร่งในการป้องกันและความแข็งแกร่งทางด้านกายภาพ มีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ที่ด้านหลัง?

เขาคิดว่าการโจมตีของเขาแข็งแกร่งจนถึงขนาดที่สามารถเจาะทะลุการป้องกันของอสรพิษปีศาจแปดหางได้อย่างนั้นหรือ?

คราวนี้ แม้แต่คนจากสำนักทางเหนือที่ศรัทธาในตัวเฟนด์ก็ถึงกับพูดไม่ออกเช่นกัน

“เฟนด์คิดจะทำอะไรกันแน่? ทำไมเขาต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงด้วยกันโจมตีหลังอสรพิษแปดหางแบบนั้น! นี่จะไม่เป็นการสิ้นเปลืองพลังงานที่แท้จริงของเขาไปอย่างเปล่าประโยชน์หรอกหรือ?”

ความสับสนของพวกเขาปรากฏเด่นชัดในคำถาม

การกระทำของเฟนด์นั้นนับว่ายากจะเข้าใจอย่างไม่ต้องสงสัย

อิเซยาห์จับมือของเนลสันแน่นมากเท่าที่จะทำได้ จากนั้นเขาก็พูดกับเนลสัน ด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง “คุณคิดว่าเฟนด์กำลังทำอะไรอยู่ ผมรู้ว่าเขามีความคิดเห็นเฉพาะตัวในเรื่องต่าง ๆ อยู่เสมอ แล้วผมก็รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรเหลวไหล…”

อันที่จริง อิเซยาห์เองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรให้ดีกว่านี้ เนลสันรู้ว่าอิเซยาห์ต้องการจะพูดอะไร เฟนด์ไม่ใช่คนโง่ แต่ทว่าทุกสิ่งที่เฟนด์ทำก็ดูเหมือนจะพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่าเฟนด์ไม่ค่อยมีสมองเสียเท่าไหร่!

ชายสวมหน้ากากเริ่มหัวเราะเสียงดัง “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาเลือกที่จะโจมตีส่วนที่โจมตียากที่สุดแบบนั้น หากเป็นเกรแฮม เขาคงไม่โง่พอจะทำอะไรแบบนั้นแน่

“ไม่ว่าจะสัตว์อสูรชนิดไหนทุกคนก็รู้กันดีว่า ท้องของพวกมันก็เป็นส่วนจัดการได้ง่ายที่สุด ท้องเป็นส่วนที่ควรจะโจมตีที่สุดเสมอ! แต่หมอนี่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจอะไรเลย แค่เห็นหมอนั่นเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งแบบนั้นก็อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงแล้ว!”

กริฟฟินยืนอยู่ข้างหลังชายสวมหน้ากากด้วยสีหน้าร่าเริง เช่นเดียวกับชายสวมหน้ากาก ยิ่งเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเฟนด์มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น