บทที่ 2374

ชายคนนั้นยิ้มอย่างใจดี “คุณ ทำไมคุณถึงอยู่ที่หุบเขาสนธยาได้? คุณถูกศัตรูตามล่าหรือเปล่า?”

ในสถานการณ์นั้น ปกติแล้วแชนด์เลอร์จะไม่ถามคำถามที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้กับคนแปลกหน้า แต่เขาค่อนข้างกังวล ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะถามคำถามเหล่านี้ออกไป

เฟนด์ขมวดคิ้ว มีร่องรอยของความไม่ยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาพยักหน้าให้แชนด์เลอร์ “ไม่มีศัตรูตามผมมาหรอก ผมแค่ได้รับบาดเจ็บขณะบ่มเพาะตนก็เท่านั้น”

เฟนด์ไม่ได้โกหก ขณะที่เขาพูดแบบนั้น เฟนด์ก็คว้าไม้เท้าไว้ในมือและเตรียมที่จะถอยห่างจากรถม้าไป

เขามองเห็นระดับพลังยุทธของชายในรถม้าแล้ว ทั้งที่อายุเพียงเท่านี้ เขากลับอยู่ในขั้นสูงสุดระดับแรกกำเนิดแล้ว ดูถ้าเขาจะเป็นศิษย์ของสำนักใดสำนักหนึ่ง แม้เขาจะไม่รู้ว่าชายคนดังกล่าวเป็นมิตรหรือศัตรู แต่เฟนด์ก็ไม่ได้วางแผนที่จะผูกมิตรกับใครทั้งนั้น

เมื่อมองไปที่เฟนด์ที่กำลังจะผละหนีไป แชนด์เลอร์ก็รีบพูดว่า "ได้โปรดรอก่อน คุณได้รับบาดเจ็บแล้ว ภายในหุบเขาสนธยามีโอกาสที่จะทำให้คุณตายได้มากมายทีเดียว"

เฟนด์เลิกคิ้ว ทันใดนั้นเขาก็ได้รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หลังจากที่ผู้อาวุโสคนนั้นส่งเขามาไกลแสนไกล เขาก็ไม่รู้เลยว่าเขาถูกส่งตัวมาที่ใดกัน

จากสิ่งที่บุคคลนั้นพูด หุบเขาสนธยาดูจะเป็นสถานที่ที่อันตรายอย่างยิ่ง หากเขาต้องเดินทางอยู่ในนี้เพียงลำพังเขาอาจจะต้องพบกับจุดจบในที่สุด

เขาถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเขาจะถูกบังคับให้ต้องผูกมิตรกับอีกฝ่าย

เขาหันกลับไปมองแชนด์เลอร์อย่างจริงจัง “ขอบคุณที่บอกผม จริง ๆ แล้วผมถูกส่งมาจากแดนไกล ผมได้เข้าสู่ดินแดนลี้ลับอยู่พักหนึ่งแล้วบังเอิญตกลงมาในรูหนอน จากนั้นผมก็ถูกพามาที่นี่ ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน”

คำอธิบายของเฟนด์สร้างจากความจริงบางส่วน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมด เขายอมรับว่าเขาถูกส่งตัวมาก่อนที่จะมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้

หากเขาเผลอพูดอะไรออกไป เรื่องที่เขากุขึ้นก็อาจจะถูกจับไต๋ได้ง่าย ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจผสานมันเข้ากับความจริงบางส่วน