บทที่ 2391

แชนด์เลอร์อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าเมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดนั้น เส้นทางของนักเล่นแร่แปรธาตุไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน มันยากกว่าศิลปยุทธหลายเท่า และต้องใช้พรสวรรค์สูงกว่านั้นมาก

“การจะควบแน่นรังสีของโอสถยากขนาดนั้นเชียวเหรอ?” แชนด์เลอร์วางถ้วยชาในมือลงขณะที่เขาถามอย่างจริงจัง

แม้ว่าเขาจะเข้าใจเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุอยู่บ้าง แต่เขาไม่เคยพยายามเข้าใจมรรคาแห่งโอสถมาก่อน เขาไม่เข้าใจว่าการจะเข้าใจมรรคาแห่งโอสถและควบแน่นรังสีของโอสถยากเย็นเพียงใด

ซิมมอนส์มีประสบการณ์อยู่ภายในวิมานโอสถหลายปี ดังนั้นเขาจึงมีอำนาจบางอย่างโดยปริยาย

“แน่นอนว่ามันไม่ง่ายเลย! ผมต้องขอยกตัวอย่างที่คุณพอจะเข้าใจได้ สำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุระดับห้าที่เข้าใจมรรคาแห่งโอสถและควบแน่นรังสีแห่งโอสถได้ก็เหมือนกับการมีผู้ฝึกยุทธในระดับแรกกำเนิดเรียนรู้ทักษะขั้นสูงระดับปฐพี นั่นนับว่าเป็นเรื่องยากหรือเปล่าล่ะ?!"

จากการยกตัวอย่างของซิมมอนส์ แชนด์เลอร์ก็รู้สึกยิ่งกว่านั้น แน่นอนว่ามันยาก! มันยากอย่างไม่น่าเชื่อ โดยพื้นฐานแล้วมันเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถทำได้เลย เพราะหากเขาสามารถเรียนรู้ทักษะขั้นสูงระดับโลหิตได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

แต่ทักษะระดับปฐพีเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะนึกถึงขณะที่ตัวเองอยู่ในระดับแรกกำเนิด ผู้ที่สามารถเรียนรู้ทักษะเหล่านั้นล้วนเป็นศิษย์ฝีมือเยี่ยมของสำนัก ถ้าเขาทำแบบนั้นได้ เขาเขาคงได้เป็นศิษย์ภายในไปนานแล้ว

เนื่องจากในจำนวนยี่สิบคนมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำเช่นนั้นได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็เข้าใจเหตุและผลทันที เขาเม้มริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่ภาพของเฟนด์แวบขึ้นมาในใจ

หลังจากเสียงดังเอี๊ยด ประตูไม้ที่ผุพังก็ถูกใครบางคนผลักให้เปิดออก แสงแดดส่องเข้ามา และฝุ่นหนาเตอะก็ปรากฏแก่สายตา คล้ายกับว่าเป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีใครเข้ามาทำความสะอาดที่นี่เลย

บนหน้าต่างมีใยแมงมุมพอจะใช้เป็นผ้าปูโต๊ะได้ ห้องมีขนาดเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากโต๊ะแล้ว ก็มีเพียงเตียงเท่านั้น เตียงนอนไม่มีแม้แต่ผ้าปูที่นอนด้วยซ้ำ ห้องนี้ดูทรุดโทรมไปเสียหมด