บทที่ 2390

หลังจากนั้นไม่นาน ซิมมอนส์ก็พยักหน้าและตอบว่า "ในเมื่อนายมาจากที่นี่ก็อยากจะเข้าเป็นบัณฑิต นายควรเตรียมจิตใจให้พร้อม

“ในเมื่อหลานชายของฉันออกปากขอความช่วยเหลือนี้เอง เพราะงั้นฉันจะรับปาก กิลเบิร์ต ไปหาห้องให้เขา ต่อไปนายจะเป็นศิษย์พี่ของเขา นายไปไหนให้เขาไปกับนายด้วย”

กิลเบิร์ตพยายามอย่างเต็มที่ที่จะควบคุมสีหน้าของเขาที่กำลังจะบูดบึ้ง เขายิ้มแข็ง ๆ และพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันจะดูแลเขาอย่างดี"

แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมน้ำเสียงอย่างสุดกำลัง แต่เฟนด์ก็ยังคงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง แม้ว่าคำพูดของเขาจะดูไม่มีอะไรผิดปกติก็ตาม เขามองไปที่กิลเบิร์ต

กิลเบิร์ตดูค่อนข้างเป็นมิตร แต่เฟนด์สัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แฝงอยู่ในกริยาอบอุ่นนั้น กิลเบิร์ตไม่พอใจอย่างยิ่งกับการมาถึงของเฟนด์ ราวกับว่ากิลเบิร์ตกลัวว่าเฟนด์จะมาแย่งตำแหน่งของเขาไป

นั่นทำให้เฟนด์ยิ่งประหลาดใจ กิลเบิร์ตไม่ให้โอกาสเฟนด์พูดด้วยซ้ำ เขาจะยกมือขวาขึ้นก่อนจะเชิญเฟนด์ไปที่อื่น

“มากับฉัน ฉันจะหาที่พักให้นาย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายจะเป็นหนึ่งในเพื่อนบัณฑิตของฉันในวิมานโอสถ”

เฟนด์พยักหน้า หลังจากนั้นเขาก็หันไปมองแชนด์เลอร์ แชนด์เลอร์ถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง

“พรุ่งนี้ผมจะออกเดินทางตอนเที่ยง ก่อนจะไปผมอยากจะเลี้ยงอาหารคุณสักหน่อย อย่าปฏิเสธเชียว”

แชนด์เลอร์เน้นย้ำคำพูดของเขาอย่างหนักแน่น เฟนด์ยังคงรู้สึกขอบคุณแชนด์เลอร์ค่อนข้างมาก เนื่องจากแชนด์เลอร์เต็มใจเลี้ยงอาหารเขา เขาจึงไม่ปฏิเสธ

หลังจากพยักหน้า เขาก็ติดตามกิลเบิร์ตไป พวกเขาเดินไปที่ประตูหลังห้องโถง เมื่อเฟนด์หายไปแล้ว ซิมมอนส์ก็หันกลับไปมองแชนด์เลอร์