บทที่ 2398

เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เพราะไม่ว่าใครก็ไม่ควรเปิดประตูห้องของเขาอย่างไร้มารยาทแบบนี้อยู่ดี หากเขาอยู่ระหว่างการซึมซับความทรงจำ การถูกรบกวนเช่นนี้อาจทำให้เขาสูญเสียการควบคุมไปได้!

“นายใช่ไหม! ต้องเป็นนายแน่!” กิลเบิร์ตชี้ไปที่เฟนด์ ดวงตาของเขาแดงก่ำ

เฟนด์มองกิลเบิร์ตด้วยสายตาประหลาดใจ เพราะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

กิลเบิร์ตหัวเราะอย่างเย็นชา "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านายทำอะไร!"

เฟนด์รู้สึกราวกับกิลเบิร์ตเสียสติไปแล้ว เขาไม่เคยออกจากห้องตัวเองด้วยซ้ำ แล้วเขาจะทำอะไรได้? ใบหน้าของเฟนด์มืดลงอย่างสิ้นเชิง ด้วยเหตุเพราะข้อกล่าวหาแสนประหลาด และการที่กิลเบิร์ตบุกเข้ามาในห้องเขาอย่างหยาบคาย

ดาบวิญญาณก่อตัวอยู่ในมือของเขา เฟนด์ตัดสินใจแล้วว่าจะสอนบทเรียนให้กับกิลเบิร์ตอย่างสาสมแม้ว่ามันจะขัดกับกฎก็ตาม!

กิลเบิร์ตดูคล้ายจะโกรธจัด เขาสั่นไปทั้งตัว “ว่ามาสิ! แล้วรู้สึกผิดบ้างไหม? นายเป็นคนปล่อยข้อมูลออกไปใช่หรือเปล่า!”

เฟนด์ถึงกับพูดไม่ออก เขาเอ่ยด้วยความโกรธว่า "สมองคุณมีปัญหาหรือเปล่า? กำลังพูดเรื่องอะไรกัน? รู้สึกผิดอะไร? ข้อมูลอะไร?"

ร่างกายของกิลเบิร์ตสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง “อย่าพยายามจะปฏิเสธเลย! ต้องเป็นนายแน่!”

กิลเบิร์ตเป็นบ้าไปแล้ว เขาสูญเสียความเป็นเหตุและผลในตัวเองเป็นจำนวนมาก ด้วยสายตาที่เขามองเฟนด์ ดูเหมือนว่ากำลังคลุ้มคลั่งอย่างที่สุด เฟนด์มองดูชายคนนั้นโดยไม่พูดอะไร

เขายังไม่รู้ว่าชายคนนั้นกำลังพูดถึงอะไร เขาพยายามหายใจเข้าลึก ๆ แต่กิลเบิร์ตยังไม่หยุดกล่าวหาเขา

“คอยดูเถอะ! นายไม่รอดแน่! นายคิดจะใช้คุณซิมมอนส์มากดดันใช่ไหม! ไม่มีทางซะหรอก! ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!” เขาตะโกนออกมา ดูราวกับอยากจะฉีกเฟนด์เป็นชิ้น ๆ