บทที่ 2399

"เจ็บโว้ย!" กิลเบิร์ตร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทำให้ร่างกายขดตัวด้วยความเจ็บปวด

เฟนด์หัวเราะอย่างเย็นชาขณะที่เขาเดินออกจากประตู ในขณะนั้น กิลเบิร์ตก็นอนหดตัวกลมอยู่แล้ว นี่ยังถือว่าเฟนด์อดกลั้นพลังเอาไว้แล้ว เพราะหากก่อนหน้านี้เฟนด์ใช้พลังไปถึงสี่ในสิบส่วนแล้วล่ะก็ กิลเบิร์ตคงตายไปแล้ว

กิลเบิร์ตอาจมีพรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุ แต่เขาคงไม่แม้แต่จะสามารถเอาชนะแนชในการต่อสู้ได้

กิลเบิร์ตร้องด้วยความเจ็บปวด เขาหงายล้มลงไปอีกขณะพยายามลุกขึ้น เมื่อจอห์นได้ยินเสียงโกลาหลเขาก็รีบวิ่งมาดู จอห์นตกใจมากที่เห็นกิลเบิร์ตนอนกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด หลังจากนั้นเขาก็รีบไปช่วยพยุงกิลเบิร์ตให้ลุกขึ้น

จอห์นเหลือบมองเฟนด์ซึ่งยืนตัวตรงอยู่ กิลเบิร์ตได้จัดให้เฟนด์อยู่ในพื้นที่อันห่างไกลผู้คนอย่างไม่น่าเชื่อ จริง ๆ แล้วมันเป็นเพียงแค่โรงเก็บของอย่างที่เฟนด์คาดเอาไว้จริงๆ

ด้วยเหตุนี้ จึงมีเพียงจอห์นเท่านั้นที่ได้เห็นกิลเบิร์ตถูกเล่นงานจนอยู่ในสภาพเช่นนี้

เฟนด์พ่นลมหายใจออกมา “คุณนี่ถ้าไม่กล้าบ้าบิ่นก็คงตาบอด คุณคิดจะโจมตีผมก่อนที่คุณจะรู้ว่าผมอยู่ในระดับไหนเสียอีก คุณนี้มันไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวเอาเสียเลย”

ก่อนหน้านี้เฟนด์ไม่ได้ใช้พลังมากมายอะไรนัก เขาเพียงต้องการให้กิลเบิร์ตรู้สึกเจ็บปวด และไม่ได้คิดจะฆ่าแกงเขา นั่นเป็นเพราะว่าเฟนด์รู้ดีว่าขณะนี้เขาอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น หากเขาโหดเหี้ยมเกินไป เขาคงไม่สามารถอยู่ที่นั่นต่อไปได้

หลังจากความเจ็บปวดที่เฟนด์ทำให้แก่กิลเบิร์ตเริ่มจางหายไป เขาก็ค่อย ๆ สงบลง เขาพิงจอห์นและแทบจะลุกนั่งไม่ไหว

แม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ให้กับเฟนด์ไปแล้ว แต่กิลเบิร์ตก็ยังคงดื้อรั้น "คอยดูเถอะ! ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่! ฉันอาจจะไม่แข็งแกร่งเท่านาย แต่ก็ไม่ใช่ว่าในวิมานโอสถแห่งนี้จะไม่มีใครอยู่ในระดับเดียวกันกับนายเสียหน่อย! เรามียอดฝีมือเต็มไปหมด!"

เฟนด์หัวเราะเสียงเย็น “สมองคุณมีปัญหารึไง? คุณบุกเข้ามาในห้องของผมเหมือนคนบ้าและพูดอะไรไร้สาระไม่เลิก แล้วก็เข้ามาโจมตีผมอย่างไม่คิดชีวิต ตอนนี้ยังข่มขู่ว่าจะส่งคนมาทำร้ายผมอีก…