บทที่ 24

"เอามาให้ฉันดูหน่อยซิ ... "

แอนดรูว์หยิบเมนูขึ้นมาดูด้วยความระมัดระวัง ใบหน้าของเขามืดลงหลังจากที่เขามองมันจบ “ตอนนั้น ฉันเห็นแค่เลขศูนย์สี่ตัว ทำไมตอนนี้ถึงเป็นเลขศูนย์ห้าตัว "

“ฮ่า ๆ พวกคุณมีอาการตาพร่าเหมือนคนแก่หรือเปล่า? มันเป็นเลขศูนย์ห้าตัวมาตลอดพวกคุณคงเห็นผิด!”

ผู้จัดการตัวอ้วนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องจ่ายตั้งแต่คุณสั่ง!”

ดวงตาของฟีโอน่าเปล่งประกายและพูดอีกครั้งหลังจากคิดได้ว่า “นี่ไม่ใช่ธุระของเรา มันคือธุระของ เฟนด์ วู๊ด เขาเป็นคนที่ดูแลเราในมื้อเย็น พวกเราที่เหลือสามารถออกได้ใช่ไหม? คุณสามารถตามแค่เขา!”

หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็ส่งสัญญาณให้เซเลน่าและคนอื่น ๆ ออกไปด้วยกัน

นี่เป็นเงินมากกว่าสี่ล้านและเป็นที่เข้าใจโดยมาตลอดว่าเฟนด์ ไม่สามารถจ่ายได้ แม้ว่าจะไม่เกินสี่ล้านก็ตาม แต่ก็เป็นไปได้ว่าเฟนด์ไม่มีเงินพอที่จะจ่ายถึงสี่แสนอยู่ดี

"ผมต้องขอโทษด้วย ผมเกรงว่าพวกคุณทุกคนจะออกจากที่นี่ไม่ได้ชั่วคราว!”

ผู้จัดการโบกมือและผู้ชายสองสามคนก็เดินไปข้างหน้าเพื่อล้อมพวกเขาเป็นวงกลม

“เฟนด์ฉันโทษกับเรื่องทั้งหมดนี้ ทำไมคุณถึงเลี้ยงอาหารเราด้วยในเมื่อไม่จำเป็น? คุณยังทำตัวใจกว้าง แค่นี้มันยังไม่ดีพอหรือ มันเยอะขนาดนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ คุณพยายามจะฆ่าพวกเราทั้งหมดหรือไม่”

เมื่อเธอรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถจากไปได้ฟีโอน่ามองเฟนด์อย่างหงุดหงิดและโกรธเคือง

“แม่ว่าไงนะ? น่าจะเป็นความผิดของแม่ด้วยซ้ำที่เป็นคนสั่งไวน์ที่แพงที่สุด ทั้งหมดนี้ได้รับคำสั่งตามคำขอของแม่!”

เซเลน่ารู้สึกหมดหนทางและไม่รู้จะทำอะไรในตอนนี้

“ถ้าเฟนด์ไม่ให้ฉันสั่งตามที่ต้องการฉันจะสั่งไหม นอกจากนี้ใครจะรู้ว่าเขายากจนมาก!”