บทที่ 2419

“พวกนายทุกคนสามารถเข้าร่วมการคัดเลือกได้ คนแรกที่ควบแน่นอักขระทางยาได้สามร้อยอักษรจะถูกส่งไปยังพันธมิตรนักเล่นแร่แปรธาตุแห่งรัฐตอนกลาง”

นักเรียนทุกคนตกตะลึงกับสิ่งที่รองเหรัญญิกพูด พวกเขาจ้องมองเหรัญญิกด้วยสีหน้าสงสัย บัณฑิตร่างเตี้ยหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าหาญมากที่สุดที่เคยมีมาในชีวิตเอ่ยถามออกไปว่า “รองเหรัญญิก เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามรรคาแห่งโอสถเป็นเช่นใด แล้วเราจะควบแน่นอักขระทางยาได้ถึงสามร้อยอักษรได้อย่างไร ในบรรดาบัณฑิตทั้งสิบเอ็ดคน มีเพียงศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้นที่เคยได้ศึกษาโอสถเพลิงสีชาด—”

แต่เขาถูกขัดจังหวะก่อนจะพูดจบ

“นายนี่มันโง่จริง ๆ นายคิดว่าทุกสิ่งที่นายเห็นเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?”

คำพูดเหล่านั้นทำให้บัณฑิตตัวเล็กตะลึง เขาดูท่าทางสับสน มองไปที่รองเหรัญญิก ก่อนที่จะมองไปที่นักเรียนคนอื่น ๆ

เฟนด์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และเข้าใจในทันทีว่ารองเหรัญญิกหมายถึงอะไร ทันใดนั้นเขาก็จำได้ว่าเขาพบกับกิลเบิร์ตครั้งแรกที่เขาเข้าไปในห้องรังสีแห่งโอสถได้อย่างไร

ริมฝีปากของกิลเบิร์ตโค้งงอเป็นรอยยิ้มภาคภูมิใจ กิลเบิร์ตไม่ได้พูดอะไร หลังจากได้เห็นใบหน้าของเขาก็ทำให้ทุกคนได้รับคำตอบ

บัณฑิตคนนั้นนิ่งงันอยู่นานก่อนที่เขาจะเอ่ยอย่างไม่มั่นใจนัก "กิลเบิร์ตและแอนดรูว์ได้ศึกษามรรคาแห่งโอสถแล้วหรือ?"

รองเหรัญญิกพยักหน้า เขารู้มานานแล้วว่าพวกเขาทั้งสองคนแอบทำอะไรลับ ๆ ไปมากมายเพราะเรื่องนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ลงมาจัดการอะไร

ในตอนนั้นเขาถูกบังคับให้ต้องเปิดเผยความจริงทุกสิ่ง เขาไม่อาจจะเมินเฉยต่อไปได้ บัณฑิตตัวเล็กพูดออกไปว่า “แต่…โอสถเพลิงสีชาดต้องใช้คะแนนบุญแลกไม่ใช่หรือ?”

แอนดรูว์ถอนหายใจขณะที่เขามองบัณฑิตผู้นั้นด้วยแววตาสงสาร “น่าสมเพชเสียจริง มีคนโกหกนายยังไงเล่า