บทที่ 285

“นายน้อยฮาร์วีย์ใช่ไหม? ‘เฟนด์กล้าฆ่าฉันเหรอ?’ ตอนนี้แกคิดยังไงกับประโยคนี้?”

รอยยิ้มเย็นฉายปรากฎบนใบหน้าของเฟนด์เขาพูดว่า “ถ้าแกคืนเงิน 3.8 ล้านเหรียญให้ฉันตั้งแต่ตอนที่ฉันถามครั้งแรก แต่ตอนนี้…”

“ฉ-ฉันจะให้แก! โปรดไว้ชีวิตฉัน! ฉันขอร้องล่ะ!”

รูเบนคุกเข่าต่อหน้าเฟนด์และร้องขอชีวิตที่น่าสมเพชของเขา ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาโง่แค่ไหนที่ยั่วยุทหารผ่านศึกที่เคยผ่านประสบการณ์ที่โหดร้ายมาก่อน

“ก็ได้ ฉันจะไว้ชีวิตแก แต่โทรหาพ่อสุดที่รักของแกและขอให้เขาส่งเงิน 3.8 ล้านเหรียญมาตอนนี้ ฉันต้องได้เห็นเงิน 3.8 ล้านเหรียญ ไม่น้อยไปกว่านี้!”

“ฉันจะให้โอกาสแก แต่ฉันขอเตือนก่อนดีกว่าว่าแกไม่ควรเล่นอุบายสกปรกใด ๆ! เพราะมันไม่มีประโยชน์เลย ถ้าแกไม่อยากให้พรรคเทพเจ้าแห่งมังกรต้องตกที่นั่งลำบาก!”

เฟนด์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน ต้นขาของรูเบนมีบาดแผลฉกรรจ์ เลือดไหลทะลักออกมาจากแผลที่เกิดจากกระสุนปืน

เขาเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่และยืนอยู่ใต้ต้นไม้นั้นจุดบุหรี่สูบอย่างสบาย ๆและผ่อนคลาย

เขาจะไม่เมตตากับคนที่สมควรตาย

ความหวังและความสุขลึก ๆ จุดประกายภายในใจของรูเบนขณะที่เขามองเฟนด์เดินจากไป เขาได้รับโอกาสให้โทรออก!

รูเบนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าของเขาทันทีด้วยมือที่เปื้อนเลือด กดเบอร์โทรศัพท์หาพ่อ “พ่อ! ผมกำลังจะตาย! มาช่วยผมเร็ว ๆ!”

รูเบนร้องไห้ใส่โทรศัพท์มือถือทันทีที่นายท่านฮาร์วีย์รับสาย “มีไอ้เลวที่ชื่อว่าเฟนด์! เขาจะฆ่าผม พ่อ! เขาจะไว้ชีวิตผมก็ต่อเมื่อพ่อเอาเงินสดมาให้เขา 3.8 ล้านเหรียญ! ไม่อย่างนั้นผมตายแน่!”

“อ-อะไรนะ!”

อีกด้านหนึ่งของสายนายท่านฮาร์วีย์ตบโต๊ะเมื่อได้ยินคำพูดของลูกชายและลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที “อะไรวะเนี่ย! เฟนด์มันเป็นใครวะ? มันกล้าดียังไง! มันอยากตายเหรอ?”

หลังจากนั้นไม่นานความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขาก่อนจะพูดว่า “มันแปลกนะลูก ลูกถูกลักพาตัวใช่ไหม? หากมันเป็นการลักพาตัวก็เป็นไปไม่ได้ที่โจรจะขอเงินแค่ 3.8 ล้านเหรียญเท่านั้น ลูกควรมีค่ามากกว่าพันล้าน!”

รูเบนพูดไม่ออก เหตุใดพ่อของเขาจึงยังสงสัยกับจำนวนเงิน เมื่อชีวิตของลูกชายกำลังตกอยู่ในอันตราย