บทที่ 394

เซเลน่าไม่ได้บอกฟีโอน่าเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เรื่องที่เธอเจอนักฆ่าและถูกลักพาตัวไป เพื่อที่ฟีโอน่าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

ดังนั้นเธอจึงแอบออกมาโทรศัพท์หลังจากอาหารเย็น

ไม่คิดว่าฟีโอน่าจะตามเธอออกมาที่สนามและได้ยินทุกอย่างที่เธอพูดทางโทรศัพท์

“แม่ ไม่มีอะไรหรอก ตอนนี้หนูก็กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยไม่ใช่เหรอ?” เซเลน่ายิ้มอย่างอึดอัดแต่มันดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเลย

ฟีโอน่าดุด้วยความโกรธ “กลับมา? เธอรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน? ไอ้เวรเฟนด์...ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสร้างปัญหาใครจะจ้างนักฆ่ามาฆ่าเขา?”

จากนั้นเธอก็หันไปทางบ้านและตะโกนว่า “เฟนด์ ไอ้สารเลว! ออกไปจากที่นี่ซะ!”

“แม่ เกิดอะไรขึ้น?” เฟนด์ถามด้วยรอยยิ้มขณะที่เดินไปหาพวกเขา

“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? เฮ้...ฉันได้ยินมาว่าวันนี้นายเจอนักฆ่า เธอถึงกับลักพาตัวและปลอมตัวเป็นลูกสาวของฉันด้วยเหรอ? นายไม่รู้หรอกว่านายกำลังเจอกับอะไร? นั่นคือนักฆ่าที่นายกำลังเผชิญอยู่ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอฆ่าลูกสาวของฉัน ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของนาย นายสร้างปัญหาไปซะทุกที่! ถ้าไม่ใช่เพราะนายลูกสาวของฉันก็คงไม่ต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้!”

ฟีโอน่าโกรธเมื่อเห็นเฟนด์ เธอพูดต่อ “หึ อย่าคิดว่ายี่สิบล้านเหรียญที่นายให้ฉันมาจะช่วยให้นายพ้นจากปัญหานี้ไปได้ ฉันขอเตือนนายเลยนะ อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก แม้ว่าตอนนี้ฉันจะถือว่านายเป็นลูกเขยแต่ฉันจะให้ลูกสาวของฉันหย่ากับนายถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก!”

ด้วยความกระอักกระอ่วน เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่เขาตอบ “แม่ ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ผมไม่รู้ว่านักฆ่าจะปลอมตัวและทำให้เซเลน่าต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง มันเป็นความผิดของผม ผมบอกได้เพียงว่าผมไม่ได้สร้างปัญหา แต่ถ้ามีใครมาหาเรื่องผมก็ปล่อยมันไปไม่ได้เช่นกัน”

“ถ้า… ผมแค่ยกตัวอย่างนะ ถ้ามีคนบ้าเข้ามาหาแม่ด้วยมีดและพยายามจะฆ่า... แม่ก็จะไม่โกรธผู้ชายคนนั้นเหรอ แม่จะไม่ตอบโต้เหรอ?”