บทที่ 408

“ให้ปล่อยไปงั้นเหรอ? ฉันปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้หรอกเคน!”

“นายสัญญาแล้วนะว่าจะช่วยฉัน นายรู้ไหม? ฉันจะให้ผู้หญิงคนหนึ่งกับนาย!”

สีหน้าของฟลินน์แสดงออกอย่างป่าเถื่อนในขณะที่เขาพูดพร้อมกับยิ้ม

“นายน้อยเบนอย่าพูดอะไรอีกเลย นายอยากตายงั้นเหรอ?”

สีหน้าของแดนช่างมืดมนจนดูเหมือนกับเมฆพายุฝนกำลังปกคลุมอยู่ เขาส่งสายตาเยาะเย้ยใส่ฟลินน์

“อะไรนะ? ฉันอยากตาย? ฮ่า ๆ นายหมายถึงอะไร ไม่มีทาง นายเอาชนะหมอนี่ไม่ได้งั้นเหรอ!”

ฟลินน์ยังคงไม่รู้ถึงสถานการณ์ เขาพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วย

“พวกเขากำลังบอกให้แกหุบปาก ไม่ได้ยินงั้นเหรอ?”

เฟนด์ไม่อยากโต้เถียงเรื่องไร้สาระกับหมอนี่ เขาเตะเท้าลงบนพื้นและพุ่งไปข้างหน้า วินาทีถัดมาเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าฟลินน์เสียแล้ว เขาหันหลังให้กับชายอีกคน

ปั๊ก!

ฟลินน์กระเด็นถอยหลังและล้มลงกับพื้นอย่างแรง! เลือดทะลักออกมาจากปากและฟันหักไปหลายซี่

“ก-แกกล้าต่อยฉันเหรอ?”

ฟลินน์โกรธมากจนหน้าซีดไปหมด

“คุณทันย่าผมขอโทษด้วยจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกพี่ลูกน้องของผมมาที่อาณาเขตกลาง เขาเลยหลงทางนิดหน่อยผมหวังว่าคุณจะเมตตาเขา”

สีหน้าของเคนมืดลงเขาปาดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผากและอ้อนวอนกับทันย่า

เขารู้ดีว่าทันย่าไม่ใช่คนที่จะเจรจาด้วยได้ง่าย ๆ เธอเป็นคนกล้าหาญและเด็ดขาดในการตัดสินใจ