บทที่ 409

“ได้เลยคุณทันย่า!”

เฟนด์พยักหน้า ยังไงซะไอ้สารเลวนี่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาโกรธแค่ครั้งเดียวก่อนหน้านี้ นอกจากนี้มันยังกล้าทำให้ทันย่าขายหน้า มันคงไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะปล่อยให้มันลอยนวล

“แกไม่กล้าหรอก! ฉันจะบอกให้นะ ฉัน ฟลินน์ และตระกูลของฉันก็เป็นถึงตระกูลชนชั้นสองในเมืองโลน ครอบครัวชนชั้นสองของเราแข็งแกร่งกว่าพวกคุณทุกคนที่นี่ บอดี้การ์ดห้าอันดับแรกของตระกูลเบนก็ทรงพลังมากด้วยเช่นกัน!”

“ ‘ทรงพลัง’ ของนายมันก็เพียงความมั่งคั่งและทรัพย์สินของนายเท่านั้น นักสู้ของนายอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งกว่าพวกเราก็ได้!”

ฟลินน์ตกใจกลัวไปถึงกระดูกเมื่อเห็นเฟนด์เดินมา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันและข่มขู่

“เฮ้ นายนี่กล้าหาญจริง ๆ ที่ขู่เรา แทนที่จะร้องขอชีวิตในตอนนี้!”

เฟนด์หัวเราะและก้าวไปข้างหน้า เขาคว้าแขนฟลินน์ขึ้นมาและคว้ามันไว้แน่น “กร๊อบ!”

การเคลื่อนไหวของเฟนด์ดูสบาย ๆ แต่เสียงกระดูกหักดังออกมาอย่างชัดเจน

“แก…”

ในความคิดของฟลินน์ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเฟนด์ซึ่งเป็นแค่บอดี้การ์ดจะกล้าทำอะไรแบบนี้กับเขา ความเจ็บปวดทำให้หน้าเขาซีดจนไม่มีสีและเขาก็หมดสติไปทันที

ความน่ากลัวนี้ทำให้เคนและแดนเสียวสันหลังวาบ พวกเขาตกตะลึงเกินกว่าจะเข้าใจได้ทัน

เฟนด์โหดร้ายมาก เขาหักมันโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ที่สำคัญไปกว่านั้นดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใช้พละกำลังมากนัก แต่เห็นได้ชัดว่าแขนของฟลินน์หักและไม่ใช่เพียงแค่รอยหักรอยนิดหน่อยแต่มันแตกละเอียดไปหมด

“คุณทันย่า คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม? ไม่มีทางที่จะรักษาแขนของหมอนี่ได้อีก เขาทำได้แค่ตัดมันทิ้ง!”

เฟนด์หันกลับมาและพูดกับคุณทันย่า

“ทำได้ดีมาก!”

ทันย่ายิ้มและพูดเคนว่า “นายน้อยคลาร์กพาลูกพี่ลูกน้องของคุณกลับไปและบอกให้เขาเลิกล่าผู้หญิงตามท้องถนนตั้งแต่เช้าจรดค่ำสักที ฉันเกลียดพวกวิปริตอย่างเขาที่สุด ถือซะว่าเป็นความเมตตาที่ฉันไม่ได้ฆ่าเขาแม้ว่าเขาจะยั่วโมโมฉันถึงสามครั้งก็ตาม ฉันจะฆ่าเขาแน่ถ้าเขากลับมาอีก!”