บทที่ 420

“จองหองนักนะ!”

อันธพาลสามคนเดินไปข้างหน้าและล้อมเฟนด์ทันที พวกเขาปล่อยหมัดเข้าหาเฟนด์

ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก!

เฟนด์ต่อยไปด้วยความเร็วปานสายฟ้า อันธพาลสามคนที่พุ่งเข้าหาเฟนด์โดนต่อยเข้าที่หน้า และก็ล้มลงไปกับพื้นโดยไม่ได้แตะต้องเส้นผมของเฟนด์แม้แต่เส้นเดียว เลือดไหลซึมจากริมฝีปากของสามคนนั้น พวกเขาตายอย่างน่าสยดสยอง

"นี่มัน…"

ในตอนแรกเทมเพสยืนอย่างเย่อหยิ่งโดยเอาแขนไขว้ที่หน้าอก พร้อมที่จะเห็นการนองเลือด

เขาไม่คิดเลยว่าลูกน้องทั้งสามจะตายภายในวินาทีต่อมา!

เขากลืนเสียงลงไปในลำคอ

“อ อะไรกัน!?”

ผู้คนหลายคนตกใจกับผลลัพธ์เช่นกัน

“เขาฆ่าพวกนั้นแล้ว… โอ้ พระเจ้า! เขากล้าดียังไงไปฆ่าคนจากพรรคอินทรี?”

“ใช่ ชายหนุ่มคนนี้แตกต่าง เขาเป็นคนกล้าหาญ!”

“แต่สิ่งนี้ได้ผลอย่างแน่นอน พวกอันธพาลจากพรรคอินทรีล้วนไม่ต่างอะไรกับพวกชอบรังแก และชายหนุ่มผู้นี้เป็นทหารผ่านศึกที่มีทักษะอย่างแท้จริง! ทักษะการต่อสู้ของเขาช่างน่ากลัว และเขาสามารถฆ่าคนสามคนได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที!”

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ชมก็เริ่มแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์นี้อย่างกระตือรือร้น

หลายคนถึงกับสะดุดถอยหลังไปสองสามก้าวเนื่องจากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้พวกเขาหวาดกลัว

“ไอ้นี่ ฉัน- ไม่- เราคือคนของพรรคอินทรี กล้าดียังไงมาฆ่าคนของเรา? ฉันจะบอกอะไรให้นะ รู้ไหมว่ามีกี่คนในพรรคของเรา? เป็นพัน! แกจะสู้กับพวกเรายังไงล่ะ?”

เทมเพสต์ก็ตกใจกับเฟนด์ในตอนแรก แต่ความมั่นใจของเขาก็กลับมาทันทีเมื่อนึกถึงตัวเลขลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขา