บทที่ 486

เคนและอีวานสบตากัน ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

พวกเขาลืมเรื่องกฏของโรงประมูลไปซะสนิท พวกเขาทั้งหมดเป็นนายน้อยของตระกูลชั้นสูง เป็นธรรมดาที่พนักงานจะไม่สงสัยความสามารถในการใช้จ่ายของพวกเขา ดังนั้น พวกเขาจึงเข้ามาในโรงประมูลได้โดยไม่ถูกตรวจสอบใด ๆ ทั้งสิน

ที่จริงแล้วมีประกาศกฏของโรงประมูลติดอยู่ที่ทางเข้าว่า เฉพาะบุคคลที่มีทรัพย์สินมากกว่า 50 ล้านเท่านั้น ที่จะสามารถเข้าโรงประมูลได้ พวกเขาทั้งสามไม่ได้สนใจป้ายประกาศเลยสักนิด

หลังจากที่เฟนด์ช่วยเตือนความจำ พวกเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าไอ้สารเลวนั่นสามารถจ่ายเงินได้มากถึง 35 ล้านเหรียญ

“ดูเหมือนว่า คุณทันย่าจะให้เงินล่วงหน้ามาสามเดือนเลยสินะ ต้องใช่สิ ต้องใช่แน่ ๆ ! เขามีเงิน 60 ล้านอยู่ในมือ! ”

สีหน้าของนีลเย็นชาและเคร่งขรึมขึ้น ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง มันคงไม่ง่ายแน่ที่อีวานจะแข่งกับเฟนด์ แล้วชนะการประมูลบ้านหลังนั้น

สีหน้าของอีวานดูเย็นชา และน่าเกลียดยิ่งกว่าสีหน้าของนีลเสียอีก ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง มันไม่หมายความว่า เฟนด์สามารถเสนอราคาได้มากที่สุดถึง 50 ล้านหรอกเหรอ? ถ้าเฟนด์แยกเงินที่ติดเขาไว้อยู่สิบล้านแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้กุ้งแห้งจะทำตัวไร้ยางอายและหยิ่งยโสได้ได้ขนาดนี้ ถึงขนาดที่เพิ่มเงินห้าล้านในครั้งเดียว

“เป็นอะไรไป? อย่าบอกนะว่านายกลัวจำนวนเงินที่น้อยขนาดนั้นน่ะ?” เฟนด์ยิ้มอย่างเวทนา เห็นได้ชัดว่าอีวานหน้าหม่นลง ชายคนนี้ช่างไร้มารยาทเสียจริง

“ฉันเนี่ยนะ? กลัว? แกล้อฉันเล่นเหรอ? ฮ่ะ ฮ่า! ทำไมฉันต้องกลัวแกด้วยล่ะ?” อีวานหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน เพื่อปิดบังความกังวลของเขาเอาไว้ “มาพนันกันดีกว่า! ถ้าฉันชนะการประมูล นายจะต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน ทำความสะอาด และขัดรองเท้าให้ฉัน แต่ถ้าฉันแพ้ ฉันก็จะทำแบบนั้นให้นาย! ฟังดูเป็นไงล่ะ?”

“ในเมื่อนายอยากจะทำความสะอาดรองเท้าฉันขนาดนั้น ฉันคงต้องรับคำท้าตามมารยาท ฉันจะพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้ได้ยังไงล่ะ?” เฟนด์ตกลงรับคำท้า

“ก็ได้! ฉันให้สี่สิบล้าน!” อีวานตะโกนออกไป

อีวานไม่แสดงอาการลังเลสักนิด เขาอยากรู้ว่าเฟนด์จะประมูลในราคาที่สูงขึ้นหรือเปล่า

“สี่สิบห้าล้าน!”